Benim Sevdam ve Benim Savaşım..

Gözlerim gözlerine değdiği zaman başlamıştı sevdam. Hiçbir şey söylemene ya da yapmana gerek bile yoktu.Kalbim sana doğru yola çıkmıştı bir kere.

Gözlerinin içinde kaybolmaktı seni sevmek… Sevdam başlamıştı. İçimde çiçekler açıyor, kuşlar şarkılar söylüyordu. Ruhun o kadar saftı ki… Sana baktığımda seni görebiliyordum ve her görüşümde daha çok seviyor, çiçeklerden bir orman yapıyordu kalbim. Ruhumun derinliklerinde kapatamadığım, bitiremediğim bir savaş vardı. Seni severken o savaşı hiçe saymıştım. Yok sayarsam savaş olmaz ben de özgür olurum sanmıştım. İnsanı bitiremedikleri tutsak edermiş. Girmediğim bir savaşın esiriydim ben ve ne kadar ertelersem şiddeti o kadar büyük olacaktı. Bunu gördüğün için mi gitmiştin? Yoksa sana kal diyemediğim için mi? Kal demek ne çok istemiştim ama bir türlü cümle haline gelip senin kalbine gidememişti. Cümlelerim kalbimde kalmaya mahumdular.

Sen de görmüştün düşman çok kuvvetliydi kal dersem sen de yara alacaktın ve benim savaşımda yara alamazdın.

Benimle beraber savaşırmıydın acaba? Savaş bittiğinde alacağın yaralardan beni mi sorumlu tutardın? Yoksa yaralarımızı beraber mi sarardık? Belki de savaşı kazanırdık el ele ama iki silah arkadaşına döşürdü sevdamız.

Kim bilir? Hayat sadece olasıkları sunuyordu ve içinden birini seçiyorduk işte. Bende sen giderken arkandan sessizce oturup senin gidişini izlemeyi seçmiştim. Ama ya kalbim?

Benden geçip gitmen çok uzun zaman aldı. Sen giderken bende yeniden ve yeniden başladın. Önümde büyük bir savaş kalbimde sen…Çok büyük bir savaştı. Düşman her cepheden saldırken senin gözlerin artık başkasına bakıyordu.Başkasının dünyasını aydınlatıyordu gözlerin. Ben savaşı kazanmıştım ama artık çok geçti.

O zamanlar kalbimdekiler sana ulaşamadığı için canım daha da çok yanmıştı ama kalbimin tek istediği senin kalbinin ışığı görebilecek birini bulmandı ve belki de ne kadar zaman geçerse geçsin değişmeyecek olan tek his buydu.