Küçükken bulmaca çözmek eğlenceli gelirdi. Eğer cevabı bilmiyorsam etrafımdaki herkese sorardım, araştırdım ve sonunda aradığım cevabı bulurdum. Sanırım büyüdükçe hayatın bulmacalarını çözmek için koşturmam buradan geliyordu. Yeni bir ortamda biriyle tanıştığım zaman zihnim hiç tanımadığım o kişi hakkında tahminlerde bulunurdu. Hadi itiraf edeyim zamanla yarattığım o hikâyeleri severdim 🙂 Tabi karşımdakinin benim yarattığım hikâyelerden haberi…

Ben gülümseyince hayatın da benimle konuştuğuna inanıyorum. Hiç tanımadığım yüzler, ağaçlar, çocuklar, mavi gökyüzü sanki kendi hikayelerini benimle paylaşmaya başlıyorlar. Tabi adı hayat olunca yeşil ormanda sadece kuş cıvıltıları, rüzgarın ya da akar suyun sesiyle yol alamıyor insan… Denizin sakinliğe kadar, dalgalara da ihtiyacı var. Dalgalar, her kıyıya vuruşunda denize ait olduğunu yeniden ve yeniden…