Bir kuş tüyü gökyüzünden toprağa doğru düşüyor, güneş ışıkları içimi ısıtıyor ve beyaz bulutlar, mavi gökyüzüne yer açmak için hareket ediyor. Kulağımda Cuma namazı için gelen topluluğa konuşan hocanın sesi yankılanıyor. Karşımda yeşil bir tabut.. Caminin dışında yolda yürüyen insanlara bakıyorum. Oysa hep oradan bakardım buraya. Şimdi ise… Cuma namazı bitiyor, Cuma namazından çıkanlar hiç…

Gözümün içine doğru bakarak, birazda buruk bir ruh haliyle: ”Bitmiş.” dedi.Öyle bir anda bu cümleyi kurmuştu ki anlamadığım için biraz da şaşkınlıkla: ”Nasıl yani?” diye sordum. Arkadaşım kendinden emin ama o buruk edasını koruyarak ekledi: ”Bakma bana öyle! Bitmiş işte! Tüm sessizliğin nedeni bitmiş olmasıymış. Söyleyememiş,uzaklaştığını hissettiğim ve bu kaçma kovalamaca olayından sıkıldığım için sorunca…