Geçen gün uzun bir süre görüşmekten kaçındığım bir dostla buluştum. Eskiyi hatırladım, hislerime baktım. Geçmişe doğru küçük bir yolculuktu yaptığım aslında dostum bile bilmeden, verdiğim her kararımla yeniden ve yeniden yüzleşiyordum onunla konuşurken. Eskiden veda etmeyi beceremezdim, bir şekilde veda edemediklerim hep hayatımda kalsın diye, koşturup dururdum. Çünkü ne tam gidebiliyordum, ne de tam kalabiliyordum…

Doğa yeşilden, sarıya çevirirken yüzünü, rüzgarı da getiriyor hayatımıza… Tüm  o kaosun arasında bir ağaç gibi rüzgara meydan okumayı, bükülmeyi ama kırılmamayı öğreniyoruz. Geçenlerde kaç senelik uzak bir arkadaşımla Facebook’ta bir tartışma içinde buldum kendimi. Evet, artık teknoloji o kadar başka bir boyuttaki eskiden yüz yüze olan tartışmalar artık telefonun dokunmatik tuşlarında. Anladığım kadarıyla sevgili…