Sessiz sakin bir deniz kenarına atıyorum kendimi. Kuşlar, uçsuz bucaksız gökyüzünde uçuyor. Keşke bir kuş olsam diye geçiriyorum içimden. Ülkenin umutsuz, kırgın ruh halinin ağırlığı üstümde uzaklara bakıp duruyorum. Yorgun ve bitkin hissediyorum kendimi, en çok da gitmek istiyorum ama ne gidebiliyorum, ne de kalabiliyorum. İki arada kalmışlığın verdiği sıkışmışlık hissi.. Bu ayki dolunay, duygularımı…

Küçük bir kızken benim için dünyanın en zor anları karar zamanlarıydı. Daha o yaşlarda vereceğim kararın ağırlığı altında kalmaktan korkardım. Bazen o kadar çok kararsız kalırdım ki, benim yerime hayat, kendi kararını verirdi. Tabi ki 20’li yaşlarım da bu konuda nasibini aldı. Kendime yaptığım yolları zorlaştırmak için  engeller koyup, durdum. Hayallerimi batırdım, evetler ve hayırlar…