Soma… Kömür, insanlık, gözyaşı, ölüm, feryat, yoksulluk, acı, keder… Yaklaşık bir haftadır hiç tanımadığım insanların acılarını belki de binde birini hissederek boğazımda bir düğümle yaşıyorum. Ben binde biri diyorum çünkü; ne kadar üzülsem, ne kadar ağlasam da boş… Ölen ne benim kardeşim, ne amcam, ne dayım, ne de babam… Sadece hissettiğim acının 100 katını hisseden…

Özlemek… Ne acı verici, aynı zamanda ne muhteşem bir şeydir! Maalesef, muhteşem bir şey olması için önce acı vermesi gerekiyor! Hatırlamak, hatırlayabilmek belki de ölümlü yaşama bir baş kaldırır. Genç yaşlarda, hatırlamak dünyanın en acı veren eylemidir, can yakar, dünyayı ters-düz eder, yolları karıştırtır ama yaşlılıkta ne kadar değerlidir hatırlayabilmek. Çünkü yolun bir noktasında unutmak…