Kendimi bildim bileli kelimelere aşığım… Onların içinde gezinmek, onların benim sesim olması hayatım boyunca hep aşık olacağım bir şey… Yazmaya ilk başladığımda kökte hissettiğim acıyı dışarı atmak, rahatlamak, ağırlığımı atmak için yazıyordum. Çünkü o zamanlar yazmak, bildiğim tek şifa yoluydu benim için.. Önce hayat derin sulara dalacak ve orada karşıma çıkacak olan her şeyle yüzleşme…

Bahar geldi. Çiçekler tüm güzelliklerini bize göstermek için yarışıyor. Havalar güzelleşti ya vakit buldukça kendimi yeşile bırakmayı çok seviyorum. Parkta yürürken bir kadının elinde kökünden kopardığı lale gördüm. Muhtemelen kopardığı çiçeği evinde ya da bahçesinde ekmek için sevdiği çiçeği yurdundan etmişti. İyi de kadın çiçeğe sordun mu? Seninle gelmek istiyor mu? Sırf sen istiyorsun diye…