Elinde cep telefonunu sımsıkı tutuyordu.  Yeşil gözlerini telefondan ayırmıyor, birkaç dakikalığına ayırsa bile sanki mesaj sesi duymuş gibi telefonun ekranına bakıyordu. Etrafındakilere de belli etmek istemiyordu, beklediğini.. Dinliyormuş gibi yapıyordu ama hiçbir şey duymuyordu. Etrafında sadece uğuldayan bir sürü ses vardı, zorlukla da gülümsüyor ve yeniden telefonunun ekranına bakıyordu.  Ne bekliyordu o küçücük ekrandan? Gözleri…

Hayır unutmuyorsun, her seyi hatırlıyorsun.. Günleri, ayları, olanları, gidenleri, kalanları… Ama zamanla hatırlamak acı vermiyor. Anılar yine orada bir yerde duruyor ama hatırladıklarınla yaşamasını öğreniyorsun. Anıların ve duyguların beraber bir yolda yürürken hatırlamak dünyanın en zor şeyi geliyor insana.. Öyle ya, insanın geri gelmesini istediği, lanet yağdırdığı, sevdiği hep bir geçmiş vardır. Ama ne zaman…