Bazen yaralar zamanla geçer, kapanır ama yarayı taşıyan öyle bir bağ kurar ki yarasıyla eninde sonunda onun benzerini doğurur kendi ruhunda ve eğer farkına varmazsa aynı yaranın farklı senaryolarını yaşar durur ve adına da hayat der… Aslında yaşadığı yarasının kısır döngüsüdür. Kısır döngüyü kırmak için, ruhun ilk kara gecesine yani  belki de en başa dönmesi…

Hayatımda  eğer bir şeyden pişman olacaksam; yaptıklarımdan pişman olmayı tercih ettim hep, yapamadıklarıma inat.. Bu yüzden içimden ufak bir ses dahi olsa ”acaba” diyorsa kendimi hep uçurumdan aşağı bıraktım. Yara aldım ama bütün aldığım yaralarıma inat hep atladım.  Kabul ediyorum; yaralar yeniyken ve kırıklar ruhumu lime lime ederken hep pişman oldum. Kendimi affetmek istedim ama…