Zamanın bütün kırıklarını iyileştireceğini düşünüyordum ya da inanmak istiyordum. Çocuklar gece karabasan gördüklerinde nasıl anne ve babalarına tutunursa bende zamana tutunuyordum. Bugün fark ettim ki zaman bütün kırıkları tamir etmiyormuş. Belki de etmemesi gerekiyordur. Sanki bu tuzla buz olan bir cam şişesini yapıştırmaya çalışmak gibi… Yapıştırmaya çalışırken biraz daha kırıyorsunuz kalan parçaları ya da bazı…

Sanırım iki haftadır kendi ateşimde yanıyorum hem de ben bile bilmeden yanıyorum. Kendime her şeyin çok iyi olduğunu söyleyip duruyorum ama biliyorum kaçtığım belki de yarım bıraktığım bir şey var ve ben yüzleşemediğim sürece yakıp duracak beni…. Anlamadığım şekilde canım yanıyor, ağlamak istiyorum. Her şey iyiyken insanın canı neden yanar ki? Her şeyle yüzleştim, yaralarımı…