Arkadaşımı özledim. Zamanın bizi bu kadar uzağa savurması değil de artık iki yabancı olmamız canımı acıtıyor.  Giderken bıraktığın boşluk bir yanımı öksüz bırakıyor. Böyle arada sırada yoluma düşen meltem rüzgarı gibi özlemin..  Ne çok şiddetli, ne de üşütüyor ama can yakıyor işte! Dostum dediğim insan, benim hakkımda gerçek olmayan suçlamalarını kalbime kusmuştu. İçini dökmek, irinini…

Onu uzun zamandır görememişti. Ruhunun derinliklerinde onu çağırdığına emindi ama bir şeyleri yanlış yaptığını düşünmeye başlamıştı. O kadar uzun zaman olmuştu ki artık bütün olanların rüya olduğunu düşünmeye başlamıştı. O yolculuktan sonra hayatı değişmeye başlamıştı. Değişim, büyük seslerle gelmezdi ve çoğu zaman anlaşılmazdı bile. Çünkü en etkili değişimler zamanla gelenler ve kendi kendine yer açanlar…