Seneler birbiri ardına yol alırken önümüzde kaç tane veda yaşadık acaba? Kaç duyguyu, yaşanmışlığı, durumu, acıyı, göz yaşını bırakabildik ve bizden geçip gitmesine izin verdik? Yoksa bırakamadıklarımıza mı tutunduk? Seneler önce her veda benim için zordu. Her veda, sanki bir adım bile ilerleyemediğim bir trafikte sıkışmak gibiydi. Belki de bu yüzden hep o trafikte kalmayı…

Yoga’ya ilk basladığım zaman gözüm yan matlara kayar, bende o asanayı herkes gibi ”doğu, düzgün” yapmaya çalışırdım. Ne kendi sınırlarımı biliyordum ne de bırakmayı.. Şimdi düşünüyorum da o zamanlardaki bu tavrım ile hayata karşı duruşum ile hemen hemen aynıymış…Sanırım yoga sana ne öğretti su ana kadar diye sorsalar, hemen şunlardı derdim:  ”Bırakmak, kabul etmek, kendini…