Lise yıllarında yazarak kaçıyordum. Sevdiğim kimsenin bilmediği kendi kelimelerimle kurduğum dünyam vardı. Zaman geçtikçe yazmak, kusmak gibi oldu. Beni üzen, kıran, canımı acıtan ne varsa içimden çıkartmak, boşaltmak, temizlenmek için yazdım. Sonra kaçmak için kurduğum dünyam,beni gerçeklerle yüzleştirmeye başladı. Zayıf yanlarımı  güçlendiren bütün hayatın karmaşasına karşın nefes aldığım sığınağım oldu yazmak… Yazarken kelimeleri bilinçli seçmediğimi,…

Yeni sene kapıda, bir sene daha bitiyor. Koca bir seneyi gözden geçirme zamanı.. Yapılanlar, yarım kalanlar, söze dökülemeyenler, aşklar, sevgiler, gözyaşları, umutlar, mucizeler…. O kadar duygu sığdırmışım ki, belki de bana bu yüzden geçen zaman bir seneden daha uzun gibi geliyor. Bir insan gerçekten bir yolda yürüdüğünü ne zaman anlar? Küçükken arabaya bindiğim zaman kendimce…