Doğru cümleleri doğru zamanda söylersem her şeyin farklı olacağına inanmak istedim. Doğru zamana inandığım için sustuklarımı biriktirdim durdum. Belki de o kadar çok sustum ki sustuklarım  dile gelmekten kaçtı ve ben konuşmaya başladığımda çok geçti! Kimseyi kırmamak adına sustuklarım en başta bana sonra kırmamak için köşe kapmaca oynadıklarımı kırdı.  Onu sevdim. Belki onun istediği gibi…

Çocukken kendim olabilmek çok sancılıydı. Çünkü herkesin ‘’ben’’ ile ilgili fikirleri vardı. Herkes başka bir tarafa çekip, başka bir kimlik giydirmeye çalışıp duruyordu. Sanırım sadece onlara benzediğim zaman var olabileceğimi düşünüyorlardı.  Bana biçtikleri kıyafetin üstüme uymaması önemli bile değildi, sadece sürüye uyum sağlamalıydım. Zamanla bana verilen kıyafeti kabul etmemeyi seçtim ve tabi ki çok zor…