Kışın şehri esir aldığı günlerden bir gündü. Hayat, havanın dondurucu soğuguna rağmen devam ediyordu.Kimileri bir magazadan diğerine ellerindeki paketlerle geziyor, kimileri restoranlara koşturuyor, kimileri ise sadece ayakta kalma savaşı veriyordu sessizce. Köşe başında bir adam kendinden geçerek yere yığılıvermişti.Yoldan geçen herkes kısa süreliğine de olsa kalabalık yapıp etrafını sarmıştı ama sadece seyretmeyi seçmişlerdi ve sonrasında…

Lise formaları…Liseli mutlu gençler…Okul çıkışında sevgililerini bekleyen aşıklar…Aslında bildiğim tablonun hiç yaşamadığım sadece gördüğüm bir yarısı…Bundandı belkide bilerek kaçışlarım…Ama ne kadar kaçsam da günün birinde bir dönemeç beni geçmişe götürüvermişti.Umutlu, sessiz, düşünceli, süpheciydim. Başımın üstünden ayrılmayan kara bulutlarım vardı.Nereye gidersem ne yaparsam yapayım güneşe hasret çekerek yağmurlarda yaşamış bir çocuktum.Ruhumu en yakınımdakiler bile görememişti. Başkalarına…