Bir adam… Belki de her gün evimize giderken gördüğümüz o adam, otobüste-vapurda gördüğümüz yüzlerden biri ya da komşumuz… Kapalı kapılar ardındaki gerçek yüz… İstanbul’un kalabalık sokaklarına rağmen o İstanbul’da yalnızlığı seçmişti. Yalnızdı. Ama bunun farkında bile değildi. Kendisine dev aynasından bakardı. Mutsuzdu ama ‘mutluluk’ ne demekti? Mutlu nasıl olunurdu? Sevgi ne demekti? Sevgi nasıl gösterilirdi?…

Gerçekler… Hani iflah olmaz bir inatla aradığımız ama bulduklarımız hoşumuza gitmezse görmeyi reddettiğimiz gerçekler… Hepimiz kendi gerçeklerimizi arıyoruz kendi gerçeklik aynamızdan kaçarak… Bize gerçeği istiyor musun diye sorduklarında hiç düşünmeden evet diye haykırırız kendimize gerçeklerden uzak dünyalar kurarken… Çünkü biliriz bilmek, her şeyi değiştirir. Kendi kendimize oynadığımız oyunların sonudur. Asla kaçamayız. Bütün ruhumuzu altüst eder…