İki adım atıyor ve sonra duruyordu. Ayakları vücudunu taşımaya pek hevesli değildi. Doğduğundan beri böyleydi. Hiç koşamamıştı. Yürüyüş şekli yüzünden hep ‘yabancı’ olmuş ve dışlanmıştı. Daha çoçukken ruhu hep farklı olmanın yükünü çekmeye başlamış ve ufacık çocukken dış görünüşe göre değerlendirmenin ne demek olduğunu anlamıştı. Ne yaparsa ne söylerse söylesin hep o şaşkın bakışlar…. Şimdi…

Savaşçıydı. Bedenine rağmen yılmadan ruhu savaşmıştı. Bazen kendisi bile yaptığı ‘bu yaşamda kalma mücaledesini’ unutmuştu. Bir şey bekliyordu. Bütün imkansızlıklara rağmen ona savaşma ateşini veren beklediğiydi. Onun yaptığı savaşa mı güvenmişti karısı acaba? O savaş, karısının umudu mu olmuştu ? Her şeyi bilmesine rağmen yine de o umuda sarılmak onun içini mi ısıtmıştı? O yüzden…