Yatağını nereye kurarsa evi orasıydı. Bazen otobüs durakları eviydi, bazen ise bütün yeşiller… Hava güzelse yıldızlar onun uykuya dalmasına eşlik ederdi. Gündüzleri yatağını bir yere kaldırırdı ama eğer kendi küçük evini kaldırmamışsa yoldan geçenler için kötü kokuydu bu. Halbuki duydukları koku kendi ruhlarının kokusuydu. Yalnızdı. Ne bir arkadaşı ne de hayatta bir alanı vardı ama…

Bir şarkı… Çok uzun bir zaman benim hayatımın fon müziği olan şarkı… Her dinlediğimde kendi yaralarıma ağıt yaktıran, yok saydığım yaralarımı tekrar kanatan şarkı… İçimdeki deliği biraz daha büyüten şarkı… Benim şarkım… Birileriyle paylaşmak istediğim ama asla paylaşamadığım bir şarkı… Bir şarkı… Kendi hayatıma ördüğüm demir parmaklıklarım… Hayatta raslantılara yer yoktu. Bir gece hiç beklemediğim…