SENİ SEVİYORUM

14 Şubat sevgililer günü…. Her şeyi hızlı yaşayan şehir insanının konu sevgili ilişkilerine geldiğinde koşturması kaçınılmaz değil mi?

Yalnız kalmamak için ilişkiden ilişkiye atlayan modern insanın kendisiyle sağlıklı bir ilişki kurabilmesi ve sahip olmadığı sevgiyi başkalarına verebilmesi sizce söz konusu olabilir mi?

Belki de bu yüzden hepimiz ufacık su birikintileri okyanus sanmadık mı? Kaynak’tan gelerek okyanusta birleşen sevgiyle sarmalanmak ile kaynağı belli olmayan su birintisiyle sarmanlamak arasında dağlar kadar fark var!

Şehir hayatında yaptığımız gibi koşturarak ilişkiden ilişkiye koşan modern insanın mutsuzluğun nedeni aslında bu eğilimi..Kendiyle bağı kopuk,  dışarıdan gelenlerle mutlu olmaya çalışan yorgun savaşcılar, günümüz moder insanı..

Hepimiz sevilmek ve sevmek istiyoruz ve aslında büyük resimde çektiğimiz adam ve kadınları yaralarımız çekiyor. Hayatın bize kastı yok! İlişkiler, büyümek ve kendimizi tanımak için en güzel yardımcılar. Geriye dönüp Özde’nin hayatına çektiği insanlara baktığımda bunu nasıl görüyorsam, eminim siz de görüyorsunuzdur.

 Eckhart Tolle’nın dediği gibi ‘ İlişkiler, acıya neden olmazlar. Halihazırda içinde olan acıyı ortayta çıkarırlar.’

GERÇEK SEVGİ

Gerçek sevgi, gerçek anlayış toprağa ektiğin tohumun ağaç olmasını istemek değildi. Büyüsün diye, çırpınmak değildi. Gerçek sevgi, bir adım geri çekilip o tohumun toprağa tutunamama olasılığına açık olmaktı. Ve onu da sevebilmekti. O, tohumun kaderini belirlemeye çalışmak değildi. O tohumun her ihtimale rağmen bu yaşamın parçası olmaya devam etmesini sevmekti. Çünkü tohum hep bu yaşamla birdi aslında… Bir olması için ağaç olmasına gerek yoktu.Toprağa tutunursa güzeldi, tutunamazsa da güzeldi.

Seni sevmem için toprağa tutunmana gerek yoktu, toprağa tutunamama haline de kalbimde geniş bir yer vardı.

Gerçek sevgi, ormana girdiğinde aldığın oksijen gibiydi.. Ve asla daha azı değildi.


Öyle bir karışyordu ki ne öznesi sendin, ne de bendim.

Böyle bir sevgiyle sevmeyeceksem, böyle bir sevgi ile karşılanmayacaksam yalnız kalmamak adına sahne kovalamaya gerçekten gerek var mı?


BIRAK BOŞ KALSIN!

Bedenindeki o anatomik boşluklar gibi, el parmaklarının arasındaki boşluklar gibi. Nefeslerinin arasındaki boşluklar gibi.. Boşluk, ölüm değil merak etme..Doğum, yeri.. Kutsanma yeri…

Papatyanın özü papatya olmak, kahve bardağın özü kahve bardağı olmak ise bizim için de aynı şey geçerli. Yönlenmelerimiz, hikayelerimiz özümüzü oluşturuyor ve aslında o öz’de hiçbir sorun yok! Yeterki, onu görmek için istekli bakalım birbirimize…

Gerçek sevgi, o özü görmeye olan niyette saklı.

Benim kendi küçük dünyamdaki aydınlanma anımdan biri, tüm çekişmelerin, öfkelerin sonunda kahve dükkanında çay içmek için eforlu bir şekilde sırada olduğumu fark ettiğimde meydana geldi. İstediğim yerde çay yoktu, o yüzden çay içmem de mümkün değildi. Çok kolaymış gibi aslında ama bunu idrak etmek baş döndürücü.

Birilerinden, yaşamdan eforlu, yorucu bir şekilde bir şeyler istemeye başladığında, bir durup yeniden bak kendine, olana. Kafandaki görseli, karşına giydiriyor olmayasın?

Nezaketle sor: Yaşam, nereye akıyor? .

Dünyanın en sihirli şeyi sevmek ve sevilmek!

Buradan an be an sonsuzluğa açılan kapı.. Bir damlasını bile boşa harcama. Sana açık kapıyla gönülden verilmeyen hiçbir şey için ittirme..

Bırak küçük hesapları..

Böyle olmasını istiyorum diye yorma o güzel kalbini..

Varoluş, her nefeste sana yaşam, sevgi üflüyor.

Sevecek o kadar çok şey var ki, ama kendinden başlamadığın sürece her şey yarım ve eksik kalacak!

Haydi, doya doya sarıl kendine,

Her haline, olduğun gibi…

Ve usulca fısılda:

‘Aldığın yolla gurur duyurum! Seni Seviyorum.!

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s