Yazar: ozdecolakoglu

Seneler birbiri ardına yol alırken önümüzde kaç tane veda yaşadık acaba? Kaç duyguyu, yaşanmışlığı, durumu, acıyı, göz yaşını bırakabildik ve bizden geçip gitmesine izin verdik? Yoksa bırakamadıklarımıza mı tutunduk? Seneler önce her veda benim için zordu. Her veda, sanki bir adım bile ilerleyemediğim bir trafikte sıkışmak gibiydi. Belki de bu yüzden hep o trafikte kalmayı…

Yoga’ya ilk basladığım zaman gözüm yan matlara kayar, bende o asanayı herkes gibi ”doğu, düzgün” yapmaya çalışırdım. Ne kendi sınırlarımı biliyordum ne de bırakmayı.. Şimdi düşünüyorum da o zamanlardaki bu tavrım ile hayata karşı duruşum ile hemen hemen aynıymış…Sanırım yoga sana ne öğretti su ana kadar diye sorsalar, hemen şunlardı derdim:  ”Bırakmak, kabul etmek, kendini…

Lise yıllarında yazarak kaçıyordum. Sevdiğim kimsenin bilmediği kendi kelimelerimle kurduğum dünyam vardı. Zaman geçtikçe yazmak, kusmak gibi oldu. Beni üzen, kıran, canımı acıtan ne varsa içimden çıkartmak, boşaltmak, temizlenmek için yazdım. Sonra kaçmak için kurduğum dünyam,beni gerçeklerle yüzleştirmeye başladı. Zayıf yanlarımı  güçlendiren bütün hayatın karmaşasına karşın nefes aldığım sığınağım oldu yazmak… Yazarken kelimeleri bilinçli seçmediğimi,…

Yeni sene kapıda, bir sene daha bitiyor. Koca bir seneyi gözden geçirme zamanı.. Yapılanlar, yarım kalanlar, söze dökülemeyenler, aşklar, sevgiler, gözyaşları, umutlar, mucizeler…. O kadar duygu sığdırmışım ki, belki de bana bu yüzden geçen zaman bir seneden daha uzun gibi geliyor. Bir insan gerçekten bir yolda yürüdüğünü ne zaman anlar? Küçükken arabaya bindiğim zaman kendimce…

………………………………….. Çünkü her şey zıtlıklarıyla var oluyordu bu dünyada..Geceyi yaşamayan biri için gün ışığın hiçbir anlamı yoktu. Ortalık zifiri karanlıkken bir şekilde yolda yürümeyi başaranlar için elbet gün doğacaktı ve o zaman yolculuğun gerçekten bir anlamı olacaktı.. Göz gözü görmezken yıldızların bile gökyüzüne küstüğü gecelerde yola lanet yağdırılır. Çünkü karanlık geldiğinde korkularda gelir. ”Neden?” diye sorar durur…