Yazar: ozdecolakoglu

Karanlıkta yaşayan birinin hayatına ışık olamaz, ışıkları yakamazsın. Canın acısa da onun karanlığına saygı gösterirsin… Bilirsin çünkü özgür iradeye karışmak, senden yardım istenmediği zaman bile yardıma koşmak sadece egonun sesi… O yüzden uzaktan izlersin karanlığı seçeni… Bazen o bilmese de yakarsın fenerlerini orada olduğunu bilsin, gelebilsin diye. Ve eğer gelmezse yolu çabuk bulsun diye dua…

Hani bir mekanda ya da bir yerde bir şarkı duyarsınız. Nasıl bilmezsiniz ama şarkının adını, kimin söylediğini bilmek yine yeniden dinlemek istersiniz. Bazen de bir şarkıyı hiç sevmezsiniz, kulaklarınızı tıkamak ya da o mekandan çekip gitmek istersiniz. Nasıl, neden tam olarak cevaplayabildiğiniz sorular değildir! Bir şeyler ”evet” ya da ”hayır” der sizde onu dinlersiniz. Hisleriniz…

Sonra müzik başlar. Sustukların, konuştukların, gözyaşların, mutlulukların hepsi bir arada dans etmeye başlar. Kendi aralarındaki dansı izlersin, hepsi beraber ”birliği” bozmadan hareket ediyorlardır. Sonra sıra solo danslara geçer. Senden çıkan parçalar kendi hikayelerini dansla anlatmaya başlar.. Bütün bir hayattır aslında sana bir dans ile anlattıkları ondan akmaya başlar gözyaşların… Neye ağladığını düşünürsün.. Sonra, insanın sadece…

Bazen çok özlüyorum be!!! Bütün özlemlerim birbirine giriyor, hepsi bir yana çekiştiriyor sanki kolumu… Sevilmek, özlenmek için bütün bir geçmiş sırada itişmeye başlıyor ve ben neyi özlediğimi çözemiyorum ama özlüyorum işte! Eskiden özleyemiyorum derdim ya da kendimi güçlü kılmak için kendime söylediğim bir yalandı.. Şimdi çok özlüyorum! Her şeyi en küçük bir detayı bile özlüyorum.…

Yoga yolculuğum bundan tam 4 sene önce başladı. Zamanla büyüdü, büyüdü kocaman bir aşk oldu bende… Daha çok öğrenmek, yoga’nın o derin sularında yüzebilmek istedim, korkmadan ya da korkuyorsam da bunu fark ederek… Geçen kış hatha yoga hocalık eğitimine başladım. İstanbul gibi büyük metropolda birden çok yoga merkezi ve hocalık sertifakası alabileceğiniz birden çok yer…