Yazar: ozdecolakoglu

Uzun zaman önce ruhumun ve kalbimin yenik düştüğü başka bir zamanda bitmeyen bir hikayem vardı. ”Bitti”lerim ”acaba”lara dönerken  ben bitmeyen hikayemin kahramanından çok tutsağı olmaya başlamıştım. Her ”acaba”ya dönen hikayem ruhumdan da bir parça alıyordu. Bir gün diyordum kendime bir gün gelip ruhumu istese veririm diyordum. Aşk’ın karanlık yüzünde düşündüğümden de çok zaman geçirdim. ”Beni…

Ne zaman o müziği dinlesem yine benimlesin. Ne zaman o müziği dinlesem anılar gün ışığına çıkıyor, eskiler, şimdiye geliyor. Sadece beş dakika ama yine de benimlesin! Ve beş dakika bazen hiç bitmiyor, şimdinin sonsuzluğunda devam ediyor.

İleri doğru adım atmanızı engelleyen, yolları uzatan ve eninde sonunda kaçmanıza neden olan korku… Kaçanların çoğu bilir kaçmak korkunuza bir süreliğine mola verdirir, size nefes aldırır ama bu geçici çözümdür. Çünkü günün birinde kaçtığınız her şey kar topu gibi daha da büyüyerek karşınıza çıkar. Kaçmak, korkularınızı büyütür, gölgeleri çoğaltır ve sizin hikayenizi sizin elinizden alır.…

Seneler birbiri ardına yol alırken önümüzde kaç tane veda yaşadık acaba? Kaç duyguyu, yaşanmışlığı, durumu, acıyı, göz yaşını bırakabildik ve bizden geçip gitmesine izin verdik? Yoksa bırakamadıklarımıza mı tutunduk? Seneler önce her veda benim için zordu. Her veda, sanki bir adım bile ilerleyemediğim bir trafikte sıkışmak gibiydi. Belki de bu yüzden hep o trafikte kalmayı…

Yoga’ya ilk basladığım zaman gözüm yan matlara kayar, bende o asanayı herkes gibi ”doğu, düzgün” yapmaya çalışırdım. Ne kendi sınırlarımı biliyordum ne de bırakmayı.. Şimdi düşünüyorum da o zamanlardaki bu tavrım ile hayata karşı duruşum ile hemen hemen aynıymış…Sanırım yoga sana ne öğretti su ana kadar diye sorsalar, hemen şunlardı derdim:  ”Bırakmak, kabul etmek, kendini…