Yazar: ozdecolakoglu

Genelde çoğumuz hatırlamanın yük olduğunu düşünürüz. Yük olmasının belki de tek nedeni geçmişi bir sırt çantası olarak taşımamızdır. Ne barışırız geçmişle ne de onunla yüzleşecek cesareti gösterebiliriz. Onun yerine kaçarız ama sırtımızdaki yükle nereye gidebiliriz ki? Bazıları şehir bile değiştirir ama sırtındaki çantayı atması gerektiğinin farkına varamaz! Çünkü o çantayı atmak için önce yüzleşmek gerekir.…

Kendimi kandırmak için hangi cümlelerle süslü yalanlar söylesem de bir yere ait olmanın kötü bir şey olmadığını kendime itiraf etmem lazım. O cümleyi neresi için kullandığının bir önemi yok! Çünkü herkesin bu cümleyi kurduğu yer o kadar farklı ki ve en güzel kısmı da bu olsa gerek! İtiraf ediyorum, çocukluğumdan beri gizli gizli bu cümleyi…

Bile bile uçuruma atlamak vardır hani… Çoğu zaman uçurumun farkındayızdır ama oradan sonra olacaklarda pek ilgilenmeyiz. Sanki sadece o uçurum vardır gerisi yoktur. Bir anda her şey sadece o uçurum olur. Her şey anlam kaybeder ve eğer o uçurumdan atlayacak gücü bulamamışsak birilerinin ağzından onay aramaya başlarız. Haklı olduğumuzu duymak isteriz ve çoğu zaman evet…

Vedalar zordur. İster sevgili olsun, ister dost, istersen ailenden biri… İlk vedanın ardından çoğunlukla o olmadan asla olmaz denir ama kısa vadede ya da uzun vadede ikisininde de vazgeçilmez olan tek şeyin sadece zaman olduğunu öğretir hayat. Dostluğun tanımını çoğu kişi sürekli görüştüğü insanlar olduğunu düşünür ama bence bu doğru değildir. Bir şekilde uzun zamandır…

Sanırım liseye gidiyordum. Cnbc-e ‘de ”dawson’s creek” adında bir diziyi izlemeye başladım. O zamanlar o diziyi her repliğini ezbere bilsem de yeniden ve yeniden izleyeceğimi bilmiyordum. Bir şekilde ne zaman izlesem hala kendimi o kız çocuğu gibi hissediyorum. Öyle bir dizi ki seneler geçtikçe beni çocukluğuma bağlayan tek bağ oldu. Birçok şey değişti ama ne…