Yazar: ozdecolakoglu

Bu havaalanı ne çok kavuşma ne çok ayrılık yaşamıştı. Şimdi bir ayrılık, kavuşmayı bekliyordu.Kadın sakindi. Beklediği adamın uçağının rötar yaptığını öğrenince yavaşca boş gördüğü bir yere oturdu ve çantasından kitabını çıkarttı. Öyle yavaş hareket ediyordu ki onu gören hiç kimse birini bekliyor diyemezdi. Adam uçakta sabırsızla sevdiği kadına kavuşmayı bekliyordu.Artık saatler kaldığını biliyor dakikaları sayıyordu.…

Gelme. Bırak olduğu gibi kalsın her şey. Geride ne kaldı diye dönme. Kalan güzel birkaç anıyı toplamaya çalışma. Güzel anılardan anlam çıkarma. Bırak uçurumda da olsa bizim bir çiçeğimiz olsun koparma. Bunu büyüttüysek yenisini çıkarabiliriz deme. Gelme. Geriye baktığımda bırak seni güzel hatırlayabileyim. Güzel hatırlayabiliyorum demek seni unutamadım demek değil ki… Gelme. Hayatıma karşı iç…

Kendine etrafı duvarlarla kaplı bir ev yapmıştı. Gerçekten evimiydi? Belki evden çok barınağıydı ya da öyle sanıyordu.Yirmili yaşlarının başında dünyaya küstü ama belki de en kötüsü kendisinin bile henüz fark edemediği içinde patlamaya hazır bir volkan olmasıydı. Öyle bir volkandı ki bu etrafındaki her şeyi ateşin içinde alacak kadar güçlüydü. Saatinin ne zaman için kurulduğu…

Asla….Asla… Asla… Ne çok asla demiştim. Kendimden uzaklaştırıp asla dediğim her şeyi fırtınalara emanet etmiştim ama emanet ettiğim fırtınalar öyle bir esmişti ki hayatımda eninde sonunda aslalarım onu istemeyene geri dönmüştü. Neleri uzaklaştırırsam hayat, onlara benim hayatımda bir yuva yapmıştı. Benim hayatımda bana ait olmayan bir yuva … Ve o yuva, içimde ben büyüdükçe büyümüştü.…

Küçük bir kızken tek istediğim hızla büyümekti. 18. doğum günüm ne uzak görünürdü bana. Büyümek 18 olmaktı. Yasaların verdiği özgürlüğü büyümek sanar ve özgürlüğünün o olduğunu düşünürdüm. Kendi melankolisine aşık, hayat kırıklarını kimselere göstermeyen insanlarla arasına duvarlar ören bir çocuktum. Soğuk ve umursamaz görünmek insanı daha güçlü yapar zannederdim. Sadece tek başımayken göz yaşılarımın akmasına…