Karanlık Kapsandıkça Işığı Doğurur

Gittikçe daha da zorlaşan şehir hayatının içinde yolumuzu bulmaya çalışıyoruz ve kendi hayatımda da, etrafımda da gördüğüm son dönemde ciddi öğretmenlerle sınandığımız oluyor.

Tüm bu sıkışmaların içinde sertleşip kabuk bağlamadan insanlığımızı korumak daha da değer kazanıyor.

Konu ister günlük küçük sıkışmalarımız, ister sağlık, sevgili, aile, iş, para konularımız olsun elbet ki, su akar yolunu bulur ama nasıl?

Dürüst olmak gerekirse insan karanlık bir girdabın içine girdiğinde her şeyi çözebileceğini, değiştirebileceğini düşünüyor ve savaşmaya ya da yok saymaya başlayarak buradan kurtulabileceğini düşüyor. Oysa tek yaptığı kendi karanlığını büyütmek oluyor. Yağmur damlaları kendine bulduğu delikten bir akışta akar. Onun dışında akıtmaya çalışmak, sadece deliliktir.

İnsan, küçük resme bakarak, dünyanın kendisine karşı olduğu yanılsamasına kapılıp, karanlığa savaş açmaya başlayabiliyor. Oysa büyük resimde tek yapılması gereken olanı kabul edip, karanlığı, Işığa dâhil etme çalışmasıdır ama evet, bu bölüm sert olduğu için kabul haline yaklaşmak kolay olmaz.

Kabul, pasif bir yer değildir. Yaşamım en sert dalgalarının okyanus ile birleştiği yerdir.

Geçmişin karanlık deneyimleri kabule gelmeden yüzünü Işığa çeviremez. Ve bugünün zor deneyimin karanlık girdapta kalıp, seneler boyunca farklı tetiklenmelerle peşimizden kovalaması yerine yan yana oturma haline istekli kalabiliriz. Çünkü bu yaşamda nefes aldığımız sürece bir şeyler bizi tetikleyip duracak, bu yüzdendir ki hissettiğimiz her şeyin sorumluluğunu almak, Işığa giden şifalı yolun yeniden ve yeniden oluştuğu yerdir.

En derin karanlığımıza adım adım yaklaştıkça parçalanıyormuş, yok oluyormuş gibi hissetsek de vakti gelince yaşamın başka bir şey doğurmasının nedeni tam budur!

Karanlık, kapsadıkça Işığı doğurur!

Büyük Zeka’nın emanet ettiği yaşama anbean güvenmeye istekli olmak… Bazen ise güvenmemeye güvenmek… İşte sır tam bu dilemmada yatıyor.

Bitti dediğimiz yol, başka bir yeni bir yol gösterdi, hiç adımlamamış. Yürüdük, nazikçe yürüdük. Bazen nazik olmamıza kızdık, en çok kendimize kızdık.

Durduk, dinlendik.

Olamıyor, bitti diye ağladık.

Yeniden yürüdük,  hissettiklerimizle ne yapacağımızı bilemedik. Kaçmak istedik, kaçacak yer aradık sabahsız gecelerde.

İşte o zaman en zor, en basit şeyi deneyimledik: aldığımız her nefese teslim olmak. Burayı kapsamak, bu hissi olabildiğince tüm hücrelerimizle kapsamak…

Bazen tökezleyerek, bazen koşarak, bazen ağlayarak, bazen kaybolarak ama her nefese teslim olma haline istekli kalarak, buraya kadar geldin sevgili!!

Bu günün nazik hatırlatması  olsun: Buraya kadar geldin!

Ne olursa olsun,

Ne kadar sert dalgalar olursa olsun,

Buraya kadar geldin,

Burası, bu an

Evin.

Her kaybolduğunda buraya gelebilir ve istediğin kadar dinlenebilirsin

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s