Yazar: ozdecolakoglu

Geçen akşam Om Yoga’daki dersten çıktıktan sonra çok şeker gri bir kediyle karşılaştım. Bir süre bakıştık sonra onu sevmeme izin verdi, oturup başını sevmeye başladım. Uzaktan bize bakan başka bir kedi ürkek ürkek yanıma geldi, onu da sevmeye başladım. Bir süre sonra onları öpüp koklayıp ayağa kalkıp yoluma kaldığım devam ettim. Kediler ne beni takip…

Yoga hayatıma gireli 4-5 sene oldu. İlk derslerimi hatırlıyorum. Asana’ları kusursuz yapmaya çalışırken gözlerim yan matlarda dolaşırdı ve zihnim: ”Sen daha güzel yapıyorsun kızım!” ya da ”Beceremiyorsun, o daha güzel yapıyor..” gibi konuşur dururdu. Sanırım o zaman kusursuzluğu pozlarla ölçüyordum. Ve yaşayarak öğrendim; ”kusurlu” kusursuz olmayı 🙂 Hayat gibi yoga… Yoga matın başına geçtiğiniz zaman…

Bırakamadıklarını, bırakmayı öğrendiğin zaman, bıraktıkların ile bir kere daha aynı sahneyi paylaşmak için karşı karşıya gelirsin. Bazen gerçekten bıraktığını, bazen ise daha o yola gelmediğini keşfedersin. Ve canım hayat, sana bırakmayı öğretene kadar bazen aynı bazen ise farklı kişiler, yerler, olaylarla benzer durumları yaşatır.  Çünkü tek amacı; sana bunu öğretmektir. Sanırım tam bıraktım, unuttuğum dediğim…

Ülke gündeminde sular durulmuyor. Her sabah başka yoğun bir gündeme uyanıyoruz. Üzerimizde eksik olmayan kara bulutlar sağ olsun umudun, nefretin, sevginin tüm uçlarını yaşıyoruz. Bir yerde okumuştum ”her şeyi derin hissetmek hem lanet hem de armağandır” diye sanırım bu aralar tam da böyle hissediyoruz. Olana bitene lanet yağdırmak, terk etmek en kolayı… Mesele taşın altına…

Küçükken bulmaca çözmek eğlenceli gelirdi. Eğer cevabı bilmiyorsam etrafımdaki herkese sorardım, araştırdım ve sonunda aradığım cevabı bulurdum. Sanırım büyüdükçe hayatın bulmacalarını çözmek için koşturmam buradan geliyordu. Yeni bir ortamda biriyle tanıştığım zaman zihnim hiç tanımadığım o kişi hakkında tahminlerde bulunurdu. Hadi itiraf edeyim zamanla yarattığım o hikâyeleri severdim 🙂 Tabi karşımdakinin benim yarattığım hikâyelerden haberi…