Yazar: ozdecolakoglu

Sevgi, barış, hepimiz biriz gibi cümleler kursam da konu bana benzemeyen kapaklara geldiği zaman iş biraz değişiyordu. Herkes birbirine benzeyecek diye bir kural yok ve evet benzememeli ama bazı kapakları o kadar çok eleştiriyordum ki… Sanki yargılamaya, eleştirmeye hakkım varmış gibi itiraf ediyorum kendimi içten içe üstün bile görüyordum; ama sorsanız büyük büyük bir sürü…

Geçen gün internette okuduğum bir yazı unuttuğumu sandığım ormanda yeniden bir yolculuğa çıkmama neden oldu. Öyledir ya her yazıda, her romanda kendimize ait bir şey buluruz. Mesela bulduklarımız ile neler yaptığımızda ya da yapmadığımızdadır. Yazıyı okuduktan sonra birkaç gün boyunca kalbimde kelimelerimi içimde bir yerde sıkıştırıyormuşum gibi bir hisse kapıldım. Sanki kelimeler dışarı çıkarsa ortalık…

İçimde hep bir acaba bırakan kapatamadığım bir geçmişti..İlk tanıştığımızda da yaralıydık ve seneler boyunca yaralarımızı ne kadar sararsak saralım asla birbirimizin için hazır olamadık.Onu sevenin önce yaram olduğunu, ardından da kocaman bir geçmişim olduğunu ise çok sonra anladım. Geçmiş dedim. Neden mi ? İlk çocukluk yıllarında anne ve baba ile ilişkimiz, tüm hayatımızı etkiliyor ve…

Günün birinde sana ne yasaklı şarkı kalır, ne de şehrin sana yasaklı yerleri… Geçmez dediklerin geçer, bitmez dediklerin biter…Her şey değişir, dönüşür.. O zaman seni sen yapanın, ayrım yapmadan tüm yol boyunca  tüm yaşadıkların olduğunu anlarsın.. Gözyaşı döktüğün yollar artık gölgesiyle seni koruyan ağaçlara dönüşüverir.Tüm yaraların senin zayıf yanın değil, senin güçlü yanın oluverir. Hatırlamak,…

Kapattığımı sandığım defterler kendilerine bir boşluk yaratıp yeniden hayatıma girmek için atılımlar yapmaya başladı. Aslında kapattığıma o kadar emindim ki ya da aslında emin olmaya çalışıyordum. Bırakmak istemediğim gerçeğiyle yüzleşmeyi kabul etmediğim için bir sonraki karşılaşmalar kaçınılmaz oldu.  Son 6  ayım yüzleşmeler ayı oldu. Unuttuğum, hatırlamak istemediğim ne varsa hepsi çıkıp durdu karşıma… Zor oldu…