Yazar: ozdecolakoglu

Kapattığımı sandığım defterler kendilerine bir boşluk yaratıp yeniden hayatıma girmek için atılımlar yapmaya başladı. Aslında kapattığıma o kadar emindim ki ya da aslında emin olmaya çalışıyordum. Bırakmak istemediğim gerçeğiyle yüzleşmeyi kabul etmediğim için bir sonraki karşılaşmalar kaçınılmaz oldu.  Son 6  ayım yüzleşmeler ayı oldu. Unuttuğum, hatırlamak istemediğim ne varsa hepsi çıkıp durdu karşıma… Zor oldu…

Tüm harfler karşımda sıraya dizilmiş, hepsi onu seçmemi istiyor ama ben nedense en uygun kelimeyi bulup ifade bile edemiyorum… Genelde düşündüklerimi ve hissettiklerimi anlatmak ile ilgili pek bir sorun yaşamadığım için bu durum pek alışık olduğum bir şey değil..  Gitmiş bir geminin ardından ne söylesem boş diyordum hep ama aslında meselenin bu olmadığını keşfettim. Her…

Hisler rehber… Bizi bir kıyıdan, diğer kıyıya taşıyan, yolu fırtınalı ya da güneşli kılan hep hislerimiz. Eskiden onları dinlemenin tam olarak ne demek olduğunu bilmiyordum. Etrafta o kadar çok ses vardı ki, hangisinin doğru olduğunu bilmiyordum. Sonradan öğrendim aslında hepsinin doğru olduğunu ama önemli olanın benim yoluma giden ses olduğunu… Yeniden karşıma çıktığın zaman eskimişlik…

Gözlerim gözlerine değdiği zaman sevmiştim. Ondan sonra yaptıklarım bu hissimi reddetmek ve kabul etmek arasında yaşadığım gel-gitlerin silsilesiydi. Kalmak ve gitmek arasında yolları aşındırmıştım. Onun hikayesinde bana uygun gördüğü alanı  istemesem bile kabul etmiştim. Beklentisizce, bir şey beklemeden ama zamanla üstüme uydurulmaya çalışan elbisenin tutmadığını hissetmeye başlamıştım. Uymuyordu, olmuyordu işte ama o zamanlar istediğimi yüksek…

Eski fotoğraflar.. Zamanın yenilmezliğine karşılık meydan okuyan fotoğraflar… Yaşarken üzüldüğün, ağladığın olaylara zamanı gelince şükür etmek… Hayatıma bir şekilde giren her can, her nefes, her olay iyi ki de olmuş olduğu gibi.. Eskiden her şeyi eski haline getirmeye çalışan küçük bir kız çocuğu gibiydim..  Ne çok yormuştum onu, bütün o koşturmalarda.. Şimdi her şey iyi…