Yazar: ozdecolakoglu

Hayatım boyunca anlaşılmayı, unutulmamış olmaya tercih ettim. Çünkü bence insan anlamadığını sevemez. Seviyorum diyor ama hareketleri bunu göstermiyor ise üzgünüm ama sevmiyor demektir.. İkili ilişkilerden çıkıp bunu aile ilişkilerine, arkadaşlık ilişkilerine, farklı görüşleri savunan insanların birbirlerine olan tutumları için, toplum için…. vb içinde insan olan her durum için geçerli olduğunu düşünüyorum. Geçen gün pek hoşlandığım…

Gündem o kadar çok yoğun ve artık üzücü ki yine kendi sığınağıma attım gece gece kendimi… Bir süre dinlemek, dengemi bulmak, ilerlemek, bitirmek, yeniden başlamak için güç topladığım yer burası.. Benim güvenli, çocukluğum kokan sığınağım.. Bazen sadece hatırlamak, anılarımı onurlandırmak için gidiyorum sığınağıma. Bütün bir geçmişi yeniden ve yeniden sevebilmek için, eskiden hatırlayıp gözyaşlarıyla süslediğim…

Çok sık görüşemesem, hatta çok sık konuşamasam bile sadece var oldukları için güven duyduğum insanlar var hayatımda ve onlar öyle zamanda öyle cümleler söylediler ki dönemeçler daha bir anlam kazandı, yol anlam buldu, taşlar yerine oturdu. Bir şekilde hayatıma girenler, çıkanlar, sevmekte zorlandıklarım,sevdiklerim, sevenler, kalanlar, gidenler üzdüklerim, üzenler benim hikayemin büyük resmini oluşturuyor. Ve artık…

Öğrendim ki, fark ettim ki herkesin bir hikayesi var, bir geçmişi var, acısı var ve ben ne kadar farklı renkleri kabul ediyorum desem de anlayamadığım, sadece kapağı görüp yargıladığım insanlar varmış, yargılamıyorum desem de… bana ne kadar uzak gelse de anlamayı kabul etmediklerim ve anlamadığım için sevemediklerim… İsteyen başını açar, isteyen başını kapatır, isteyen istediği…

Ne zor gelmişti büyüttüğüm hayallerimi yakmak, son’u yaşamak, vazgeçmek….. Ama öğrendim ki ”son” diye bir şey yokmuş. Biz sadece istediklerimiz olmuyor diye ya da birileri gidiyor diye adına ”son” diyormuşuz. Meğer her şey dönüşüp değişebiliyormuş. Yani biz sadece gözlerimizin gördüklerine ”son” diyormuşuz ama hayat gözlerin görmediği her şeyi hislerle algıladığımız boyutta değişip dönüşmeye başlıyormuş. ”O…