Yazar: ozdecolakoglu

Biliyorum bir özür borçluyum sana. Zamanın bu kadar hızlı geçeciğini tahmin bile edememiştim. Bazı şeyleri zamana bırakırken amacım bizi öldürmek değildi. Aslında ‘biz’ olamamıştık bile… Biz’e giden yol çok uzundu. Tünelin sonunda ışığı görebilmeme rağmen trenden indik. İçten içe bildiğim gerçek ruhumu kemirirken, seninle adım atmak çok zordu. Birbirimiz için O olmadığımızı biliyordum. Keşke bilmeseydim……

Zamanın en büyük yeteneği, her şeyi alıp senden uzaklaştırması… Başta çok büyük, çok ağır geliyor. Bir şeyler değişiyor ve sen avucunun içindekini kaybetmeye başlıyorsun. Benim dediğin her şeyi uzaklaştırabiliyor zaman. Bazen anıların bile zamanın sonsuzluk girdabında yolculuğa çıkıyor. Her şey değişikçe canında acıyor. Şimdi yine bir şeyler değişiyor. Doğum sancısı gibi sancılar sarıyor bazen ruhumu…

Bana uzak bir hayaldin. Belki de bu yüzden gerçek olduğun zaman bile hep hayal oldun bana. Sessizce ben bile bilmeden herkeslerden saklayarak sevdam kendi hikayesini yazmıştı. Sana dair bir yer açmıştı kalbimde. Öyle bir yerdiki bu bende değildi kontrolü. Kalbim senin arkandan koşmaya başladığında ruhum alacağı acıları seziyordu ama engel olamamıştı. Hayalin gerçek olduğu zaman…

Bugün kendimden bile sakladığım fotograflarımızı aradım. Nereden aklıma geldi onca zaman üstüne onları aramak bilmiyorum. Fotograflarımızı aramaya başladığımda hafızamda sakladığım anılarda peşi sıra gelmeye başladılar. Sonra ortalığı özlem bulutları sardı. Özlem bulutlarının içinde buldum fotograflarımızı, yazılarımızı. Bütün kırgınlıklardan sonra tebessüm ve mutlulukla hatırlayabiliyorum seni. Farklı dünyalardan gelen iki insanın beraber yeni bir dünya kurma çabasıydı…

Kaç tane gerçek dostun var? Ya da var mı?Seni olduğun gibi kabul eden kaç kişi var hayatında? Yaptığın yanlışları yargılamadan kabul eden kaç kişi var hayatında? Kaç kişi gerçekten seni dinliyor? Kaç kişi anlayış beklerken aynı anlayışını sana göstermiyor? Kaç kişi yaptığın seçimleri eleştirirken aynaya bakmayı unutuyor? Kaç kişi seninle acılarını yarıştırmadan dinliyor? Büyüdükçe insan…