Kategori: Genel

Bir sene daha geride kaldı. Açık kalan hesaplarımı kapattım, ödemem gerekenleri bedelleri ödedim.Tutmam gerken yasları tuttum…Belki de her şeyden sonra minnet duyarak teşekkür ettim bütün yaralarımın mimarlarına ve ‘gerçek mimarı’ tanıdım! Şimdi biraz daha güçlü ve karanlık yolum biraz daha aydınlık..Hayatımı aniden aydınlatan yıldızın ışığını hala ruhumda hissediyorum.Nereye ait olduğumdan, kim olduğumu bilmekten korkmuyorum!! Tertemiz…

Bir sene daha bitiyor. Şimdi biraz düşünme zamanı … Kocaman gibi gözüken bir senede neler yaşadıklarımıza bakmalı tabi bakacak cesaretimiz varsa… Neler sığdırdık bu seneye? Neleri dışarda bıraktık? Kaç ‘keşke’ yaratı bu sene bize? Kaç kez ‘bunu iyi ki yaşadım’ diyebildik? Kalbimiz ve gözlerimiz beraber kaç kez beraber ağladı? Ya da kalbimizin vuruluşunu çığlıklar içinde…

‘‘Bazen öyle bir an gelir ki, dünya nefesini tutmuş gibi olur. Sanki bütün tekerlekler durur, uçaklar, toplar, kırlangıçlar havada asılı kalır, insanlar oldukları yerde donar kalırlar. Bu anlar karar verme anlarıdır. Sevgili henüz vagonun basamağında durmaktadır, kondüktör düdüğünü çalmadan, kapılar kapanmadan ve tren hareket etmeden ona ‘kal’ demek mümkündür. Veya insan vagonun kapısında durup onun…

Yolculuk devam ediyordu.Balon, ona hiç görmediği dünyaları göstermeyi sürdürüyordu. O, korkularından sıyrılmış sadece yolculuğun tadını çıkarıyordu. Balon, mavi tepenin üstünde uzunca bir süre gezindikten sonra durmuştu. O, yine etrafına bakınmaya başlamıştı. Ne olduğunu anlamasa da içinde garip bir huzur vardı. Balondan inip mavi tepenin üstüne çıktığında ufka doğru baktı. Başka bir boyutta olduğunu anlamıştı. Belki…

Korku… Hayatı boyunca en iyi bildiği histi. Korkusu asla onu terk etmeyen bir sevgili gibi yapışmıştı hayatına. Korkuyordu işte… Yanlış yolu seçmekten korkuyordu, seçtiğinin yanlış olduğunu anlamaktan korkuyordu. Korkunun arasında seçim yapmak ne zordu… Seçimsizliği, seçtiği için yaşayamıyordu da… Seçimsizlik korkularının arasından seçilmişti. Seçilenler değişiyor ama sürekli aynı deja vu’yu yaşıyordu. Bitmeyen bir kâbusa dönüşmüştü…