Yazar: ozdecolakoglu

Doğa yeşilden, sarıya çevirirken yüzünü, rüzgarı da getiriyor hayatımıza… Tüm  o kaosun arasında bir ağaç gibi rüzgara meydan okumayı, bükülmeyi ama kırılmamayı öğreniyoruz. Geçenlerde kaç senelik uzak bir arkadaşımla Facebook’ta bir tartışma içinde buldum kendimi. Evet, artık teknoloji o kadar başka bir boyuttaki eskiden yüz yüze olan tartışmalar artık telefonun dokunmatik tuşlarında. Anladığım kadarıyla sevgili…

Yaz bitiyor. Yapraklar sararıp, o çok güvendikleri dallarını bırakıyor.  Sararan yapraklar, toprağa doğru rüzgarın ve güneşin tüm iyi niyetleri arasında bir yolculuğa çıkmaya başlıyor. Tutunarak bırakıyorlar kendilerini toprağa doğru.. Ne isyan var, ne kibir, ne de nefret… Sadece kocaman bir teslimiyet… Bu yaz ağaçların arasında uzun zaman geçirme fırsatı buldum. Ağaçlara sırtımı verdim, ağaçların altında…

Yaklaşık iki sene önceydi. Biraz ürkek ama birazda içimde bitmeyen bir umutla Om Yoga’ya Bora Hoca’yla konuşmaya gitmiştim. Yoga’nın hayatıma girmesinden 4 sene geçmişti, artık kalbimin ‘şurası’ dediği yerde Yoga Hocalık Eğitimi almak istiyordum. Tanışma toplantısında İrem Hoca’nın bu eğitimde olduğunu öğrenmiştim ( Yoga House’daki bir etkinlikten tanıyordum onu. Enerjisi ve deliliği ile hayran olmuştum…

Sessiz sakin bir deniz kenarına atıyorum kendimi. Kuşlar, uçsuz bucaksız gökyüzünde uçuyor. Keşke bir kuş olsam diye geçiriyorum içimden. Ülkenin umutsuz, kırgın ruh halinin ağırlığı üstümde uzaklara bakıp duruyorum. Yorgun ve bitkin hissediyorum kendimi, en çok da gitmek istiyorum ama ne gidebiliyorum, ne de kalabiliyorum. İki arada kalmışlığın verdiği sıkışmışlık hissi.. Bu ayki dolunay, duygularımı…

Küçük bir kızken benim için dünyanın en zor anları karar zamanlarıydı. Daha o yaşlarda vereceğim kararın ağırlığı altında kalmaktan korkardım. Bazen o kadar çok kararsız kalırdım ki, benim yerime hayat, kendi kararını verirdi. Tabi ki 20’li yaşlarım da bu konuda nasibini aldı. Kendime yaptığım yolları zorlaştırmak için  engeller koyup, durdum. Hayallerimi batırdım, evetler ve hayırlar…