Yazar: ozdecolakoglu

Eskiden geçmişimle bugünüm arasında kurduğum en belirgin bağ, anılarımı biriktirdiğim eşyalarımdı.. İlk hatırladığım koleksiyonum asitli içeceklerin kapaklarıydı. Ardından süslü kâğıtlar, peçeteler, posterler, dergiler, yazılar gibi farklı konularda bir sürü şey biriktirmeye başladım. Ben biriktirdikçe, dolabımı ne kadar fazla ve gereksiz ‘şeylerle’ doldurduğumu bilmiyordum. İki sene öncesine kadar hayatımda kendimce önemli olan birçok şeyi biriktirdiğim anı…

Yoga yolculuğum  beş sene önce başladı. Zamanla büyüdü, büyüdü kocaman bir aşk oldu, taştı, yayıldı bildiğim her şeye. Zamanla bildiğimi sandığım tüm hikayeleri değiştirecek bir aşk girmişti hayatıma. Biliyorum, etrafta ‘yoga böyledir, böyle olmalıdır, yoga spordur’ başlıklı birçok yazılar dolaşıyor. Kalbimin emin olduğu tek bir şey var ki, o da yoganın hayatın kendisi, hayata dair…

Arkadaşınız olsun, sevgiliniz olsun  sevdiğiniz biriyle, bir yola çıktığınız zaman içerilerde bir yerlerde hep onlarla yürüyeceğinizi düşünürsünüz. Belki de bu yüzden ayrılık vakti gelip çattığında bırakmak istemezsiniz. İnatla yeniden ve yeniden o yolda yürümek istersiniz ama hayatın yolları sizin inadınızın yönünde akmaz. Hayatın, kendi akış yönü vardır ve ne olursa olsun istediğiniz kadar inatlaşın, eninde…

Soma… Kömür, insanlık, gözyaşı, ölüm, feryat, yoksulluk, acı, keder… Yaklaşık bir haftadır hiç tanımadığım insanların acılarını belki de binde birini hissederek boğazımda bir düğümle yaşıyorum. Ben binde biri diyorum çünkü; ne kadar üzülsem, ne kadar ağlasam da boş… Ölen ne benim kardeşim, ne amcam, ne dayım, ne de babam… Sadece hissettiğim acının 100 katını hisseden…

Özlemek… Ne acı verici, aynı zamanda ne muhteşem bir şeydir! Maalesef, muhteşem bir şey olması için önce acı vermesi gerekiyor! Hatırlamak, hatırlayabilmek belki de ölümlü yaşama bir baş kaldırır. Genç yaşlarda, hatırlamak dünyanın en acı veren eylemidir, can yakar, dünyayı ters-düz eder, yolları karıştırtır ama yaşlılıkta ne kadar değerlidir hatırlayabilmek. Çünkü yolun bir noktasında unutmak…