Yazar: ozdecolakoglu

Eski yazılarıma bakarken neredeyse 2 sene önce yazdığım yazıyı buldum. Kime, ne zaman, nasıl bunları yazdığımı hatırladım. Sanki eski bir fotoğraf karesine bakmak gibiydi, tek fark baktığım kelimelerdi. Gözlerim gözlerine değdiği zaman sevmiştim. Ondan sonra yaptıklarım bu hissimi reddetmek ve kabul etmek arasında yaşadığım gel-gitlerin silsilesiydi. Kalmak ve gitmek arasında yolları aşındırmıştım.Onun hikayesinde bana uygun…

Bırakmak… Yani İngilizcedeki anlamı ile ‘let it go’…  Hani let it go, let it go deyip duruyoruz!  Peki, gerçekten ne kadar o cümlenin hakkını verebiliyoruz? Bırakmak değil de bırakamamak konusunda sanırım kitaplar yazabilirim. Aşık olduğum adamlar, sevdiğim insanlar, sevdiğim yollar, sevdiğim yerler, sevdiğim eşyalar aslında ne güzel anlatır bırak(ama) durumumu… Evet, iflah olmaz biriydim ben!…

Kendimi bildim bileli kelimelere aşığım… Onların içinde gezinmek, onların benim sesim olması hayatım boyunca hep aşık olacağım bir şey… Yazmaya ilk başladığımda kökte hissettiğim acıyı dışarı atmak, rahatlamak, ağırlığımı atmak için yazıyordum. Çünkü o zamanlar yazmak, bildiğim tek şifa yoluydu benim için.. Önce hayat derin sulara dalacak ve orada karşıma çıkacak olan her şeyle yüzleşme…

Bahar geldi. Çiçekler tüm güzelliklerini bize göstermek için yarışıyor. Havalar güzelleşti ya vakit buldukça kendimi yeşile bırakmayı çok seviyorum. Parkta yürürken bir kadının elinde kökünden kopardığı lale gördüm. Muhtemelen kopardığı çiçeği evinde ya da bahçesinde ekmek için sevdiği çiçeği yurdundan etmişti. İyi de kadın çiçeğe sordun mu? Seninle gelmek istiyor mu? Sırf sen istiyorsun diye…

Geçen akşam Om Yoga’daki dersten çıktıktan sonra çok şeker gri bir kediyle karşılaştım. Bir süre bakıştık sonra onu sevmeme izin verdi, oturup başını sevmeye başladım. Uzaktan bize bakan başka bir kedi ürkek ürkek yanıma geldi, onu da sevmeye başladım. Bir süre sonra onları öpüp koklayıp ayağa kalkıp yoluma kaldığım devam ettim. Kediler ne beni takip…