Yazar: ozdecolakoglu

2006 yılından beri kullandığım mail adresimi temizleme kararı alınca okunmuş ya da okunmamış bütün mailler, geçmiş yeniden ufukta belirdi. Her şeyi baştan yeniden hatırlamak, zamanında bana aşk, nefret ya da kırgınlıkla yazılan yazıları yeniden okumak… Üstüne zaman sinmiş anıları, seneler sonra açıp tekrar bakmak… Var olduğundan artık emin bile olamadığım bir ada gibi anılar… Yazılar…

Gmail, Hotmail ya da Facebook gibi hesapları tam olarak ne zaman açtığımı hatırlamıyorum ama tek bildiğim ”sil” tuşunu kullanmadan mail kutumu fazlaca doldurmuşum. Mail kutum senelerdir atabileceğim şeylerle dolu ama atmıyorum acaba hayatımda ne kadar atılabilir durum, kişi, düşünce var ve ben atamıyorum? Bu düşünceden hareketle önce senelerdir silmediğim okunmuş ya da okunmamış Facebook mesajlarımı…

Etrafımda en ufacık bir aşk kırıntısının peşinden koşan, aşık olmak için çırpınan, ufacık bir acaba’nın bile deli gibi peşinden koşan aşk sevdalıları.. Ne kadar  çok yeni sayfa açarsak açalım, yeni aşklara sarılırken acaba eski aşklara da mı sarılıyoruz? Çünkü istediğimiz kadar kırıkları tamir edelim yeni aşka doğru yürürken hep bir yanımız kırık oluyor. Eski güvensizliklerle yenilere…

Lise sıralarından beri değişmeyen bir huyum var. Ne zaman bir şeylerden kaçsam yazmaktan da kaçıyorum. Kelimeleri kafamda konuştursam da asla kalem ve kağıtla buluşmuyorum. Çünkü yazmak, biraz çıplak kalabilmek, birazda her parçanla yüzleşebilmekle ilgili benim için. O yüzden hayatımdan kimi çıkarmak istiyorsam önce yazarak veda ederim. Yazı bitince veda etmek daha kolaylaşıyor. Tabi, bazılarına yazdığım…

Yazmak, benim için zamanı durmak…. Yazmak, kendimi sözcüklerin arasına bırakıp küçük bir yolculuğa çıkmak… Yazmak, kelimelerin dans ettiği o büyülü ülkeye yolculuk yapmak… Kendimi bildim bileli yazmayı seviyorum ama özellikle lise sıralarında yazmaya başladım. Seneler sonra günlüklerimi tekrar okuduğum zaman ya da kitaplarının arasında sıkıştırdığım yazılarımı bulduğum zaman anladım gerçekten o zaman kendime sorunlar yaratan…