Yazar: ozdecolakoglu

Dün gece seneler önce deli gibi dinlediğim bir şarkı ile yeniden karşılaştım. Seneler sonra yeniden dinlemeye başladığım zaman, geçmişe ufak bir gezinti bile yaptım.Sanırım geçmişimize giden yollar fotoğraflar, şarkılar, kokular ve çoğu zamanda yazdıklarımızdan geçiyor. Seneler önce sözlerini ezberleyip içine yaşadıklarınızı biriktirdiğiniz şarkıları seneler sonra dinlemek ve geçmişte zamanı durdurmak… Benim için müzik, nefes almak…

Biriyle tanıştıktan belli bir süre kullandığımız ”onu seviyorum” yerine neredeyse onun yerini alan ”o, bana iyi geliyor” cümlesi, elimde olmadan son zamanlarda beni düşündürmeye başladı. Farkında olmadan o kadar çok kullanılmaya başlandı ki ”bana iyi geliyor” midemi bulanıyor artık. Belki de diyorum aslında yeni bir aşk, yeni bir ilişkiden ziyade aradığımız aslında yaralarımızı saracak birisi……

Eskiden canım istemese de birileri kırılmasın ya da üzülmesin diye kendimi hiç istemediğim olaylar dizisinde başrol oynarken buluyordum. Halbuki o dizide rolüm olmasını hiç istemiyordum. Bedenim de ruhum da ”hayır” diye bağırken ağzımdan çıkan ”evet” olurdu. Sanırım bu yüzden hem kendimi hem de başkalarını düşündüğümden daha çok kırdım. Belki de yoga’nın bana kattığı en önemli…

Geçen gün çay içerken kaynar çayı gögüsümün biraz üstüne döktüm. Buz, diş macunu, krem gibi çözümler denedim, çözüm yolları yaramın acısını biraz olsun alsa da birkaç saat sonra nur topu gibi büyük ve mor bir yara izim oldu ve saatler sonra bile yaram sızlayabiliyordu. Sanırım eskiden olsa dışarı çıkarken o yara izini kapatacak kıyafetler giymeyi…

Birini unutmak zaman alan ve zaman alırken can acıtan bir süreçtir. Kesinlikle her şey kendi yerini bulduğunda çok şey de katar insana ama belki de ”unutma” eyleminin en ironik kısmı herkesi, kendini dahil unuttuğuna ikna ederken hala onu rüyanda görebilmen ya da bazı anları, olayları onunla özdeşleştirebilmendir. Unuttum demekle unutulmuyor. Sana acı bir gerçek söyleyeyim…