Kategori: Genel

Dönüp dolaşıp birbirimizin hayatlarından geçip duruyoruz. Dünya o kadar küçük ki dönüp dolaşıp iki küçük nokta bir yerlerde yeniden ve yeniden karşılaşabiliyor. Halbuki asla karşılaşamayacak iki küçük noktaydık bir zamanlar… Belki de bu yüzden asla söze dökülememiş vedalar saklıyordum sana…Dilim başka, kalbim başka konuşuyordu seninle.. Bu yüzden ne kalabildim ne de gidebildim… Sen, bana hep…

Seneler önce birbirinden teğet geçmiş iki yaralı kalp, seneler sonra birleşebilir mi? Geçmişin ”acaba” sorusu gelecekte cevap bulur mu  ya da o ”acaba” seneler sonra bile etkisini koruyabilir mi? Normal yaşamda imkansız diyebileceğim bir dolu olay bizi yeniden karşı karşıya getirmişti. Geçmişin ”acaba”sına yenilip, bizi birbirimizden uzaklaştıran bütün olasılıkları göz ardı edip atlamak…. Gözümü bile…

Takvim yaprakları yeni yaşımın yine kapıda olduğunu söylüyor. Sanırım son birkaç seneye kadar hep ”Ally Mcbeal” tavırlarıyla karşıladım yeni yaşımı. Hayatımın kontrolü hep içimdeki melankolik kadındaydı. Uçurumlardan atlarken belki de sırf bu yüzden almam gerekenden fazla yara aldım. Son birkaç doğum günüme kadar hep bitmeyen bir şeyleri kaçırıyorum hissi belirirdi ruhumda.. Bu his, melankolik kadın…

Sanırım geçmişin en büyük yeteneği, seneler sonra bile farklı hikayelerde karşınıza çıkabilmesi..  Siz acısını çektim, sindirdim, kanayan yaramı akıttım deyip devam ederken yolunuza geçmişin yarası, bugününüze hep gölge olur ve sonunda hayatınız uyanıkken gördüğünüz bir kabus olur. Çünkü o geçmişi tekrar yaşamaktan o korkarsınız ki sonunda da hep yaşayıp durursunuz ve hep suçlayacak birilerini arar durursunuz! Canınızı…

2000’li yılların başındaydı sanırım. Robbie Williams’ın ”Feel” adlı şarkısını bağıra bağıra söylerdim. Sanırım çok uzun süre o şarkıdaki gibi kendimi bulduğum başka şarkı da yoktu. Büyük kocaman bir boşluk vardı ve ben ne yaparsam yapayım kapatamıyordum. Sanki o boşluğu kapatmak adına yaptıklarım o deliği daha da büyütüyordu. Her şeyin ”sevgilim” olduğunda ya da aşık olduğumda…