Kategori: Genel

Gitmek istediğim için değil de sırf gitmek zorunda olduğum için gitmiştim ama giderken dönüşleri yakacak cesaretim yoktu. Belki o dönüşlerden köprü yapar geri dönersin dedim.  Geri dönüşü yakılmamış, köprüleri atılmamış gidişlerin ne anlamı var ki?  Gitmeyi beceremediğim için o geri dönüş yollarında gidip gidip geldik. Ben hep bunun nedenin ”sevgimiz” olduğunu zannediyordum ama değilmiş! Sadece…

Zamanın bütün kırıklarını iyileştireceğini düşünüyordum ya da inanmak istiyordum. Çocuklar gece karabasan gördüklerinde nasıl anne ve babalarına tutunursa bende zamana tutunuyordum. Bugün fark ettim ki zaman bütün kırıkları tamir etmiyormuş. Belki de etmemesi gerekiyordur. Sanki bu tuzla buz olan bir cam şişesini yapıştırmaya çalışmak gibi… Yapıştırmaya çalışırken biraz daha kırıyorsunuz kalan parçaları ya da bazı…

Sanırım iki haftadır kendi ateşimde yanıyorum hem de ben bile bilmeden yanıyorum. Kendime her şeyin çok iyi olduğunu söyleyip duruyorum ama biliyorum kaçtığım belki de yarım bıraktığım bir şey var ve ben yüzleşemediğim sürece yakıp duracak beni…. Anlamadığım şekilde canım yanıyor, ağlamak istiyorum. Her şey iyiyken insanın canı neden yanar ki? Her şeyle yüzleştim, yaralarımı…

İtiraf edeceklerimin altında kalkmaktan mı korkmuştum acaba? Oysa biliyordum bir şekilde asla bitmeyeceğini….. Kafamda veda cümleleri yazmıştım sana ama asla gönderemedim, söylemek istedim söyleyemedim. Sanırım bize güzel nokta koymaya çalışıyordum. Geri dönüp baktığımda zamanında canımı acıtmış olsa da pişman ettirmeyecek sözler saklıyordum sana… Kim bilir belki de doğru zamanın gelmesini bekledim. Ben beklerken sen kaçtın.…

Bütün çabaların ardından  elinden gelenin fazlasını yaptıktan sonra yine de olmuyorsa onu bırakırsın. Çünkü bilirsin o noktadan sonra bırakmayı bilemezsen ona ”bağımlı” olacaksın. O yüzden bırakırsın. Geri dönecek mi yoksa dönmeyecek mi diye düşünmeden bırakırsın. Bütün o çabaların belki de seni, ona yaklaştıracağını düşünürsün ama daha da uzağa atar seni … Yine de umut edersin.…