Kategori: Genel

Bir sene daha bitiyor. Bu seneyi tek kelime ile anlatmam gerekirse ”bırakmak” olurdu. Sanırım ancak bu sene bırakmayı gerçekten öğrendim. Görünmez iplerle bağlıydım geçmişime, eski sevdalarıma, eski umutlarıma…Kendi canımı öyle bir yakmıştım ki… Geçmişten gelen, kimselere göstermediğim kırıklarım vardı. Her gelen ya da gelmeye çalışan daha çok kırdı istemeden ya da isteyerek ama biliyorum ki…

İnsan zamanı geldiğinde verdiği bütün kararlarla yüzleşirmiş ve bu yüzleşmede her seferinde kalbi acırmış! Sanırım bana da olan bu! Sırtımda taşıdığım geçmişin atıklarını çöpe atmayı başardım ama yüzleşmeyi unuttuğum bazı kararlarım vardı.Kalbimin ortasında ”acaba” sorusunu bırakan ve seneler sonra yeniden beni hareketsiz bırakan bir karar… Ona doğru koşmak isterken kaçmaktan başka bir şey yapamamıştım. Aslında…

Sürprizler… Onlara kendimizi bırakmayı öğrendiğimizde her şey baştan sona değişir. Hayatıma sürprizlerle girenler hep bende en çok iz bırakanlar olmuştur. Yakın zamanda kendi deniz yıldızımla tanıştım. Sanki kumsalda tek başıma yürürken  bir anda yanımda belirmişti. Aslında çok uzun zamandır o kumsalda yalnız yürüyordum, yanımda birileri varken de hep yalnızdım.  Sonra deniz yıldızım çıktı! Seneler sonra…

Hayatta bazen bir söz, bir cümle bütün yaralarımıza rağmen tekrar ayağa kalkma, savaşma gücünü ve inancını verir. Sanırım son bir aydır durumun özeti bu. Bel fıtığım yol açtığı ağrılarımı tarif edecek kelime bulamıyorum. Yere bile basamadığım, ağlayarak uyuduğum gecelerimi nasıl unutabilirim. Ağrı kesicilerin bile yardımı olmayan bir ağrı ve tamamen yalnızlık… Bir hastalığın kendimle her…

Bir yerlere ait olmayı istedim hep. Birine, bir şehre… O aitlik duygusunu yaşamak istedim ve ne zaman o duyguya yaklaşsam buna ait değilim deyip kaçtım neye ait olduğumu bilmeden. Hiç bırakmak istemediklerim tarafından terk edildim. Hiç istememe rağmen; olması gerekenleri yaparak güçlü olacağımı düşündüm ama sanırım bu beni, daha güçsüz yaptı. İstediğimi yaptığımda ise kendimden…