Blog

Hayatta hepimiz bazı roller seçerdik ( ya da roller bizi seçerdi) ve bu dünyadaki zamanımız doluna kadar o rolü en iyi şekilde oynardık. Ben sünger olmayı seçmiştim. İnsanların günahlarını çeken bir sünger… Biraz geçde…

Yarım kalmış öyküler… Yarım kalmış bir geçmiş… Aslında söylenecek cümleler söylenmezse o zaman geçmişle beraber bugünde yarım kalmıştır. Hayatının dönüm noktası karşında dururken sen susup geçip gitmesini beklersen kaçırdığın sadece şimdi değildir… Şimdinin geçmiş…

Şimdi çocuk olmak vardı. Kötülüğün anlamını bilmemek… Herkese hoyratça inanmak… Dünya hakkında bildiklerini kendi oyun dünyanla sınırlamak… Gelecek hakkında hiçbir şey bilmemek… Buna rağmen inatla kahkahalar atmak… Çimlerde koşup oynamak… Kim ne der diye…

Bir adam… Belki de her gün evimize giderken gördüğümüz o adam, otobüste-vapurda gördüğümüz yüzlerden biri ya da komşumuz… Kapalı kapılar ardındaki gerçek yüz… İstanbul’un kalabalık sokaklarına rağmen o İstanbul’da yalnızlığı seçmişti. Yalnızdı. Ama bunun…

Gerçekler… Hani iflah olmaz bir inatla aradığımız ama bulduklarımız hoşumuza gitmezse görmeyi reddettiğimiz gerçekler… Hepimiz kendi gerçeklerimizi arıyoruz kendi gerçeklik aynamızdan kaçarak… Bize gerçeği istiyor musun diye sorduklarında hiç düşünmeden evet diye haykırırız kendimize…

Bazen giderler. Bazen en büyük ateşlere atılırlar. Ortalık yangın yerine döner. Yangın ne varsa her şeyi yakıp yıkar ve her şeyi küle çevirir. Siz karşı taraftan gelmekte olan yangına bakarsınız. Önce ne olduğuna anlam…

Yaram sızlıyor yine..Yaram sızlıyor hem de en olmadık yerlerde… Bir çocuğun gözleri, bir yaşlı amca, bir çizgi film, ona benzeyen bir yüz… Geçtiğim sandığım yolları tekrar ve tekrar geçmekten o kadar yoruldum ki… Nasıl…

Bir kız çocuğu… Mavi elbiseli bir kız çocuğu… Eski elbisesi ve ayakkabısına aldırmadan kaldırımda nasıl da kendi kendine dans ediyor… Gözlerine bakıyorum simsiyah nasıl da yaşam dolu görünürdeki yokluğa rağmen hem de… Biraz önce…

Herşeydensonra… Karanlık bir gecede kalemim, kâğıdım ve ben… Uzun zamandır ihmal ettiğim iki dostum… Sığınaklarım… Hâlbuki ne çok ihtiyacım vardı onlara ne çok… Onun yerine kaçıp durmuştum benim bile bilmediğim sokaklara gelene kadar… Kaçıp…