Yazar: ozdecolakoglu

Kendine etrafı duvarlarla kaplı bir ev yapmıştı. Gerçekten evimiydi? Belki evden çok barınağıydı ya da öyle sanıyordu.Yirmili yaşlarının başında dünyaya küstü ama belki de en kötüsü kendisinin bile henüz fark edemediği içinde patlamaya hazır bir volkan olmasıydı. Öyle bir volkandı ki bu etrafındaki her şeyi ateşin içinde alacak kadar güçlüydü. Saatinin ne zaman için kurulduğu…

Asla….Asla… Asla… Ne çok asla demiştim. Kendimden uzaklaştırıp asla dediğim her şeyi fırtınalara emanet etmiştim ama emanet ettiğim fırtınalar öyle bir esmişti ki hayatımda eninde sonunda aslalarım onu istemeyene geri dönmüştü. Neleri uzaklaştırırsam hayat, onlara benim hayatımda bir yuva yapmıştı. Benim hayatımda bana ait olmayan bir yuva … Ve o yuva, içimde ben büyüdükçe büyümüştü.…

Küçük bir kızken tek istediğim hızla büyümekti. 18. doğum günüm ne uzak görünürdü bana. Büyümek 18 olmaktı. Yasaların verdiği özgürlüğü büyümek sanar ve özgürlüğünün o olduğunu düşünürdüm. Kendi melankolisine aşık, hayat kırıklarını kimselere göstermeyen insanlarla arasına duvarlar ören bir çocuktum. Soğuk ve umursamaz görünmek insanı daha güçlü yapar zannederdim. Sadece tek başımayken göz yaşılarımın akmasına…

Hiç görmediğim bir tepeydin bana. Kendi yeşil dolu dünyana beni ne kadar çağırmış olsan da o tepeden hiç bakmamıştım ben. Tepenin gördüğü muhteşem manzarayı hiç görmeden sevmiştim ama hiç görmemiştim ki… Sadece anlatmıştın, sadece çağırmıştın. ”Bir gün” ile başlayan cümleler hiç bitmiyordu. Halbuki elimizde ne çok şimdi vardı. ”Birgün” için acaba kaç şimdi harcamıştık? ”Birgün”…

Hayat onu tek renge, tek sese dönüştürmeye çalışanlara inat ne kadar dirensede kan emiciler her yerdeydi. Ben onlara kan emiciler diyorum. Çünkü amaçları hayatdaki farklı sesleri teke indirmek… Kendi hayat pencerelerinden gördüklerini mutlak doğru sandıklarından kendilerine bir yaşam alanı belirlerler ve bir sınır çizgisi çizerler. Kendi yaşam alanlarını kalabalıklaştırmak için ellerinden geleleni yaparlarken farklı sesleri…