Yazar: ozdecolakoglu

Yatağını nereye kurarsa evi orasıydı. Bazen otobüs durakları eviydi, bazen ise bütün yeşiller… Hava güzelse yıldızlar onun uykuya dalmasına eşlik ederdi. Gündüzleri yatağını bir yere kaldırırdı ama eğer kendi küçük evini kaldırmamışsa yoldan geçenler için kötü kokuydu bu. Halbuki duydukları koku kendi ruhlarının kokusuydu. Yalnızdı. Ne bir arkadaşı ne de hayatta bir alanı vardı ama…

Bir şarkı… Çok uzun bir zaman benim hayatımın fon müziği olan şarkı… Her dinlediğimde kendi yaralarıma ağıt yaktıran, yok saydığım yaralarımı tekrar kanatan şarkı… İçimdeki deliği biraz daha büyüten şarkı… Benim şarkım… Birileriyle paylaşmak istediğim ama asla paylaşamadığım bir şarkı… Bir şarkı… Kendi hayatıma ördüğüm demir parmaklıklarım… Hayatta raslantılara yer yoktu. Bir gece hiç beklemediğim…

İki adım atıyor ve sonra duruyordu. Ayakları vücudunu taşımaya pek hevesli değildi. Doğduğundan beri böyleydi. Hiç koşamamıştı. Yürüyüş şekli yüzünden hep ‘yabancı’ olmuş ve dışlanmıştı. Daha çoçukken ruhu hep farklı olmanın yükünü çekmeye başlamış ve ufacık çocukken dış görünüşe göre değerlendirmenin ne demek olduğunu anlamıştı. Ne yaparsa ne söylerse söylesin hep o şaşkın bakışlar…. Şimdi…

Savaşçıydı. Bedenine rağmen yılmadan ruhu savaşmıştı. Bazen kendisi bile yaptığı ‘bu yaşamda kalma mücaledesini’ unutmuştu. Bir şey bekliyordu. Bütün imkansızlıklara rağmen ona savaşma ateşini veren beklediğiydi. Onun yaptığı savaşa mı güvenmişti karısı acaba? O savaş, karısının umudu mu olmuştu ? Her şeyi bilmesine rağmen yine de o umuda sarılmak onun içini mi ısıtmıştı? O yüzden…

Derin bir sessizlik vardı.Halbuki ne çok söylenecek cümlesi vardı kadının. Onun yerine susup kalmıştı. Sanki bedeni oturduğu yere yapışmıştı ama ya ruhu? Ruhu nerdeydi? Sanki bir girdabın içinde onu kaybediyordu. Ah! Bir konuşsa, bir konuşsa…. Oturduğu yerden kalksa ve cebinde biriktirdiği bütün cümleleri dışarı çıkarsa…Ah!! Sustuklarını biriktirdiği kutusunu açsa…Ama işte konuşmuyordu. Susuyordu.Oturduğu yerden kalmadan uzaklara…