İstanbul'un güzel kahve merkezlerinden birinde oturuyorduk. Hava yağmurlu ve soğukken içerisi öyle güzel sıcaktı ki ama kocaman camlar koca koca binalara bakıyordu. Dolayısıyla manzaram karanlık binalardı. Dayanamayarak dedim ki:'Keşke bu koca camlar denize ya da ağaçlara bakıyor olsa...'' Arkadaşım durdu dedi ki: ''Ama ne denize, ne de ağaçlara bakıyor ve ne denize ne de ağaçlara … Okumaya devam edin Yaşamın sesi
