Blog

Müzik ve koku.. İkisininde de geçmişin kapılarının anahtarı vardır ve böylece duyabildiğiniz ve koku alabildiğiniz sürece unutmazsınız. Kendime dinlemeyi yasakladığım şarkılarım vardı. Her dinlediğimde sanki bir parçamı kaybettiğimi hissederdim ama yine de dinlerdim. Sanırdım…

En çok sevdiğim düştükten sonra yukarı yükselmektir. Yere düşerken ne kadar canınız yanarsa oradan çıkmanın yolunu bulduğunuzda o kadar mutlu olursunuz. Düşerken ve düştükten sonraki hislerle baş etmek hiçbir zaman kolay değildir. Kabullenememek belki…

Günün birinde bütün eski defterleri silebilecek biri çıkar. Her şeyi temizler yeni bir sayfa açar bütün eskilerden sonra ise gider. Görevini yerine getirmiş ”melek” gibi gibi vakti dolunca kendi hikayesine döner..  İkinizde kendi ”mutlu…

İnsan ırkının unutmak için verdiği çabanın aynısını yaşı ilerlediği zaman hatırlamak için vermesi ne kadar da ironik… Kalbimizin tam ortasına saplanan tarifsiz acının hep ”hatırlamak” olduğunu düşünürüz. Unutabilmek için yapılanlar bence günlük ağrı kesici…

Uzun zaman önce ruhumun ve kalbimin yenik düştüğü başka bir zamanda bitmeyen bir hikayem vardı. ”Bitti”lerim ”acaba”lara dönerken  ben bitmeyen hikayemin kahramanından çok tutsağı olmaya başlamıştım. Her ”acaba”ya dönen hikayem ruhumdan da bir parça…

Ne zaman o müziği dinlesem yine benimlesin. Ne zaman o müziği dinlesem anılar gün ışığına çıkıyor, eskiler, şimdiye geliyor. Sadece beş dakika ama yine de benimlesin! Ve beş dakika bazen hiç bitmiyor, şimdinin sonsuzluğunda…

İleri doğru adım atmanızı engelleyen, yolları uzatan ve eninde sonunda kaçmanıza neden olan korku… Kaçanların çoğu bilir kaçmak korkunuza bir süreliğine mola verdirir, size nefes aldırır ama bu geçici çözümdür. Çünkü günün birinde kaçtığınız…

Seneler birbiri ardına yol alırken önümüzde kaç tane veda yaşadık acaba? Kaç duyguyu, yaşanmışlığı, durumu, acıyı, göz yaşını bırakabildik ve bizden geçip gitmesine izin verdik? Yoksa bırakamadıklarımıza mı tutunduk? Seneler önce her veda benim…

Yoga’ya ilk basladığım zaman gözüm yan matlara kayar, bende o asanayı herkes gibi ”doğu, düzgün” yapmaya çalışırdım. Ne kendi sınırlarımı biliyordum ne de bırakmayı.. Şimdi düşünüyorum da o zamanlardaki bu tavrım ile hayata karşı…