Blog

Zamanın bütün kırıklarını iyileştireceğini düşünüyordum ya da inanmak istiyordum. Çocuklar gece karabasan gördüklerinde nasıl anne ve babalarına tutunursa bende zamana tutunuyordum. Bugün fark ettim ki zaman bütün kırıkları tamir etmiyormuş. Belki de etmemesi gerekiyordur.…

Sanırım iki haftadır kendi ateşimde yanıyorum hem de ben bile bilmeden yanıyorum. Kendime her şeyin çok iyi olduğunu söyleyip duruyorum ama biliyorum kaçtığım belki de yarım bıraktığım bir şey var ve ben yüzleşemediğim sürece…

İtiraf edeceklerimin altında kalkmaktan mı korkmuştum acaba? Oysa biliyordum bir şekilde asla bitmeyeceğini….. Kafamda veda cümleleri yazmıştım sana ama asla gönderemedim, söylemek istedim söyleyemedim. Sanırım bize güzel nokta koymaya çalışıyordum. Geri dönüp baktığımda zamanında…

Bütün çabaların ardından  elinden gelenin fazlasını yaptıktan sonra yine de olmuyorsa onu bırakırsın. Çünkü bilirsin o noktadan sonra bırakmayı bilemezsen ona ”bağımlı” olacaksın. O yüzden bırakırsın. Geri dönecek mi yoksa dönmeyecek mi diye düşünmeden…

Bir sene daha bitiyor. Bu seneyi tek kelime ile anlatmam gerekirse ”bırakmak” olurdu. Sanırım ancak bu sene bırakmayı gerçekten öğrendim. Görünmez iplerle bağlıydım geçmişime, eski sevdalarıma, eski umutlarıma…Kendi canımı öyle bir yakmıştım ki… Geçmişten…

İnsan zamanı geldiğinde verdiği bütün kararlarla yüzleşirmiş ve bu yüzleşmede her seferinde kalbi acırmış! Sanırım bana da olan bu! Sırtımda taşıdığım geçmişin atıklarını çöpe atmayı başardım ama yüzleşmeyi unuttuğum bazı kararlarım vardı.Kalbimin ortasında ”acaba”…

Sürprizler… Onlara kendimizi bırakmayı öğrendiğimizde her şey baştan sona değişir. Hayatıma sürprizlerle girenler hep bende en çok iz bırakanlar olmuştur. Yakın zamanda kendi deniz yıldızımla tanıştım. Sanki kumsalda tek başıma yürürken  bir anda yanımda…

Hayatta bazen bir söz, bir cümle bütün yaralarımıza rağmen tekrar ayağa kalkma, savaşma gücünü ve inancını verir. Sanırım son bir aydır durumun özeti bu. Bel fıtığım yol açtığı ağrılarımı tarif edecek kelime bulamıyorum. Yere…

Bir yerlere ait olmayı istedim hep. Birine, bir şehre… O aitlik duygusunu yaşamak istedim ve ne zaman o duyguya yaklaşsam buna ait değilim deyip kaçtım neye ait olduğumu bilmeden. Hiç bırakmak istemediklerim tarafından terk…