Blog

Gelme. Bırak olduğu gibi kalsın her şey. Geride ne kaldı diye dönme. Kalan güzel birkaç anıyı toplamaya çalışma. Güzel anılardan anlam çıkarma. Bırak uçurumda da olsa bizim bir çiçeğimiz olsun koparma. Bunu büyüttüysek yenisini…

Kendine etrafı duvarlarla kaplı bir ev yapmıştı. Gerçekten evimiydi? Belki evden çok barınağıydı ya da öyle sanıyordu.Yirmili yaşlarının başında dünyaya küstü ama belki de en kötüsü kendisinin bile henüz fark edemediği içinde patlamaya hazır…

Asla….Asla… Asla… Ne çok asla demiştim. Kendimden uzaklaştırıp asla dediğim her şeyi fırtınalara emanet etmiştim ama emanet ettiğim fırtınalar öyle bir esmişti ki hayatımda eninde sonunda aslalarım onu istemeyene geri dönmüştü. Neleri uzaklaştırırsam hayat,…

Küçük bir kızken tek istediğim hızla büyümekti. 18. doğum günüm ne uzak görünürdü bana. Büyümek 18 olmaktı. Yasaların verdiği özgürlüğü büyümek sanar ve özgürlüğünün o olduğunu düşünürdüm. Kendi melankolisine aşık, hayat kırıklarını kimselere göstermeyen…

Hiç görmediğim bir tepeydin bana. Kendi yeşil dolu dünyana beni ne kadar çağırmış olsan da o tepeden hiç bakmamıştım ben. Tepenin gördüğü muhteşem manzarayı hiç görmeden sevmiştim ama hiç görmemiştim ki… Sadece anlatmıştın, sadece…

Hayat onu tek renge, tek sese dönüştürmeye çalışanlara inat ne kadar dirensede kan emiciler her yerdeydi. Ben onlara kan emiciler diyorum. Çünkü amaçları hayatdaki farklı sesleri teke indirmek… Kendi hayat pencerelerinden gördüklerini mutlak doğru…

Yatağını nereye kurarsa evi orasıydı. Bazen otobüs durakları eviydi, bazen ise bütün yeşiller… Hava güzelse yıldızlar onun uykuya dalmasına eşlik ederdi. Gündüzleri yatağını bir yere kaldırırdı ama eğer kendi küçük evini kaldırmamışsa yoldan geçenler…

Bir şarkı… Çok uzun bir zaman benim hayatımın fon müziği olan şarkı… Her dinlediğimde kendi yaralarıma ağıt yaktıran, yok saydığım yaralarımı tekrar kanatan şarkı… İçimdeki deliği biraz daha büyüten şarkı… Benim şarkım… Birileriyle paylaşmak…

İki adım atıyor ve sonra duruyordu. Ayakları vücudunu taşımaya pek hevesli değildi. Doğduğundan beri böyleydi. Hiç koşamamıştı. Yürüyüş şekli yüzünden hep ‘yabancı’ olmuş ve dışlanmıştı. Daha çoçukken ruhu hep farklı olmanın yükünü çekmeye başlamış…