Blog

Yorgundu. Bedenini 85 yaşın yorgunluğu sarmıştı.Hafızası da pek iyi değildi. Önce günler karışmaya başladı. Ardından seneler, olaylar, mekanlar… Hafızası artık ona oyun oynamaya başlamıştı. En kötüsü bu oyundan kendisi dışındaki herkesin haberi olmasıydı. Bilmiyordu.…

Kar,şehri esir almıştı ve egemenliğini şehrin üstünü kapladığı beyaz örtüsü ile ilan etmişti. Şehir aslında kızgındı. Kar dedi ki:’Merak etme uzun süre kalmaya gelmedim. Sende direnmezsen kısa ama çok güzel anlar geçirebiliriz.” Ve şehir…

Düşüyordu kırmızı ve turuncu renklerinin arasında…Düştükce daha aşağıya iniyor ve şimdiye kadar onun hayatını yönetmiş korkularından arınıyordu.Kollarını yukarı kaldırarak bunun tadını çıkarmaya başladı.Tek gördüğü o iki renkti.Bir süre sonra yüzeye indi Nerdeydi? Birden etrafı…

Hakkımda yedi şey: 1-Yapmaktan zevk aldığım şeyleri mutluluk içinde yaparım yorulmak nedir bilmem ama sevmediğim bir şey söz konusu olursa kendimden vermeyi sevmem! 2- İnsanları dinlemeyi ve onlara yardım etmeyi severim.Eskiden sırf bu yüzden…

Kışın şehri esir aldığı günlerden bir gündü. Hayat, havanın dondurucu soğuguna rağmen devam ediyordu.Kimileri bir magazadan diğerine ellerindeki paketlerle geziyor, kimileri restoranlara koşturuyor, kimileri ise sadece ayakta kalma savaşı veriyordu sessizce. Köşe başında bir…

Lise formaları…Liseli mutlu gençler…Okul çıkışında sevgililerini bekleyen aşıklar…Aslında bildiğim tablonun hiç yaşamadığım sadece gördüğüm bir yarısı…Bundandı belkide bilerek kaçışlarım…Ama ne kadar kaçsam da günün birinde bir dönemeç beni geçmişe götürüvermişti.Umutlu, sessiz, düşünceli, süpheciydim. Başımın…

Bu anda bana gelirsen,dakikaların saat olur,saatlerin gün,ve günlerin bir ömür olur. Fillerin Prensesine…Tam bir yıl önce kayboldum.O gün bir mektup aldım.Beni fillerle yaşamımın başladığı yeregeri çağırıyordu.Lütfen aramızda bir yıldır sürensessizlik için beni bağışla.Bu mektup…

Bir koltukta sığan iki liseli sevgili..Nasıl da mutlu görünüyorlar.Etrafın bakışlarına aldırmadan dalmışlardı konuşmalarına. Acaba gelecekte birgün de hayatlarını aynı koltuğa sığdırabileceklermiydi? Ya da böyle bir istekleri varmıydı? Belki de hepsinden önemlisi gelecek korkusu sarmışmıydı…

Ben miydim senin hikayendeki kötü kahraman? Başımın üzerinden ayırmadığım pembe bulutlarıma rağmen ben miydim kötü? Oysa ben iyiyim bile dememiştim dünyaya senin aksine sadece çabalıyorum demiştim. Gerçek dünyada ne iyi ne kötü kahramanlar vardı.…