2006 yılından beri kullandığım mail adresimi temizleme kararı alınca okunmuş ya da okunmamış bütün mailler, geçmiş yeniden ufukta belirdi. Her şeyi baştan yeniden hatırlamak, zamanında bana aşk, nefret ya da kırgınlıkla yazılan yazıları yeniden…

Gmail, Hotmail ya da Facebook gibi hesapları tam olarak ne zaman açtığımı hatırlamıyorum ama tek bildiğim ”sil” tuşunu kullanmadan mail kutumu fazlaca doldurmuşum. Mail kutum senelerdir atabileceğim şeylerle dolu ama atmıyorum acaba hayatımda ne…

Etrafımda en ufacık bir aşk kırıntısının peşinden koşan, aşık olmak için çırpınan, ufacık bir acaba’nın bile deli gibi peşinden koşan aşk sevdalıları.. Ne kadar  çok yeni sayfa açarsak açalım, yeni aşklara sarılırken acaba eski aşklara…

Lise sıralarından beri değişmeyen bir huyum var. Ne zaman bir şeylerden kaçsam yazmaktan da kaçıyorum. Kelimeleri kafamda konuştursam da asla kalem ve kağıtla buluşmuyorum. Çünkü yazmak, biraz çıplak kalabilmek, birazda her parçanla yüzleşebilmekle ilgili…

Yazmak, benim için zamanı durmak…. Yazmak, kendimi sözcüklerin arasına bırakıp küçük bir yolculuğa çıkmak… Yazmak, kelimelerin dans ettiği o büyülü ülkeye yolculuk yapmak… Kendimi bildim bileli yazmayı seviyorum ama özellikle lise sıralarında yazmaya başladım.…

Soğuk aylarda kışı yaşamak ayrı, güneşli günlerde kışı yaşamak ayrıydı. Yüreğe en çok işleyen kış,mevsimsiz gelen kıştı.  Mevsimi mevsiminde yaşamaktı güzel olan, yüreklerdeki mevsim karıştığında hayatta karışıyordu. Bu kış sadece yüreklerde değil, gerçekten baharda…

Bir gün geçmiş ziyaretinize gelir hem de sadece bir cümle ile ve eğer oraya doğru yolculuk yapmaya hazırsanız o yolculuk çok keyifli olabilir. Yanlış kadına aşık oldum dedi. O anda beynimde bir şimşek çaktı…

İstemeden de olsa kırdıklarım ya da kırmak zorunda kaldıklarım yüzünden bazen sessizliğe gömülmek zorunda kalıyorum.  Çünkü istesen de istemesen de eğer bir başkasının hayallerinde yer almak istemiyorsan onları yakmak zorunda kalıyorsun.  Bazen insan gözünün…

Bazen yaralar zamanla geçer, kapanır ama yarayı taşıyan öyle bir bağ kurar ki yarasıyla eninde sonunda onun benzerini doğurur kendi ruhunda ve eğer farkına varmazsa aynı yaranın farklı senaryolarını yaşar durur ve adına da…