Daha önce hiç tanımadığın insanlar, bir anda hayatına girip sana kaybettiklerini hatırlabilir.Daha önce hiç tanımadığın insanlar, vazgeçtiğin şeyler için çabalaman gereken gücü verebilir. Daha önce hiç tanımadığın insanlar, seni geçmişin saklı kutusuyla yüzleştirebilir. Daha…

Bu havaalanı ne çok kavuşma ne çok ayrılık yaşamıştı. Şimdi bir ayrılık, kavuşmayı bekliyordu.Kadın sakindi. Beklediği adamın uçağının rötar yaptığını öğrenince yavaşca boş gördüğü bir yere oturdu ve çantasından kitabını çıkarttı. Öyle yavaş hareket…

Gelme. Bırak olduğu gibi kalsın her şey. Geride ne kaldı diye dönme. Kalan güzel birkaç anıyı toplamaya çalışma. Güzel anılardan anlam çıkarma. Bırak uçurumda da olsa bizim bir çiçeğimiz olsun koparma. Bunu büyüttüysek yenisini…

Kendine etrafı duvarlarla kaplı bir ev yapmıştı. Gerçekten evimiydi? Belki evden çok barınağıydı ya da öyle sanıyordu.Yirmili yaşlarının başında dünyaya küstü ama belki de en kötüsü kendisinin bile henüz fark edemediği içinde patlamaya hazır…

Asla….Asla… Asla… Ne çok asla demiştim. Kendimden uzaklaştırıp asla dediğim her şeyi fırtınalara emanet etmiştim ama emanet ettiğim fırtınalar öyle bir esmişti ki hayatımda eninde sonunda aslalarım onu istemeyene geri dönmüştü. Neleri uzaklaştırırsam hayat,…

Küçük bir kızken tek istediğim hızla büyümekti. 18. doğum günüm ne uzak görünürdü bana. Büyümek 18 olmaktı. Yasaların verdiği özgürlüğü büyümek sanar ve özgürlüğünün o olduğunu düşünürdüm. Kendi melankolisine aşık, hayat kırıklarını kimselere göstermeyen…

Hiç görmediğim bir tepeydin bana. Kendi yeşil dolu dünyana beni ne kadar çağırmış olsan da o tepeden hiç bakmamıştım ben. Tepenin gördüğü muhteşem manzarayı hiç görmeden sevmiştim ama hiç görmemiştim ki… Sadece anlatmıştın, sadece…

Hayat onu tek renge, tek sese dönüştürmeye çalışanlara inat ne kadar dirensede kan emiciler her yerdeydi. Ben onlara kan emiciler diyorum. Çünkü amaçları hayatdaki farklı sesleri teke indirmek… Kendi hayat pencerelerinden gördüklerini mutlak doğru…

Yatağını nereye kurarsa evi orasıydı. Bazen otobüs durakları eviydi, bazen ise bütün yeşiller… Hava güzelse yıldızlar onun uykuya dalmasına eşlik ederdi. Gündüzleri yatağını bir yere kaldırırdı ama eğer kendi küçük evini kaldırmamışsa yoldan geçenler…