Takvim yaprakları yeni yaşımın yine kapıda olduğunu söylüyor. Sanırım son birkaç seneye kadar hep ”Ally Mcbeal” tavırlarıyla karşıladım yeni yaşımı. Hayatımın kontrolü hep içimdeki melankolik kadındaydı. Uçurumlardan atlarken belki de sırf bu yüzden almam…

Sanırım geçmişin en büyük yeteneği, seneler sonra bile farklı hikayelerde karşınıza çıkabilmesi..  Siz acısını çektim, sindirdim, kanayan yaramı akıttım deyip devam ederken yolunuza geçmişin yarası, bugününüze hep gölge olur ve sonunda hayatınız uyanıkken gördüğünüz bir kabus…

2000’li yılların başındaydı sanırım. Robbie Williams’ın ”Feel” adlı şarkısını bağıra bağıra söylerdim. Sanırım çok uzun süre o şarkıdaki gibi kendimi bulduğum başka şarkı da yoktu. Büyük kocaman bir boşluk vardı ve ben ne yaparsam…

Gitmek istediğim için değil de sırf gitmek zorunda olduğum için gitmiştim ama giderken dönüşleri yakacak cesaretim yoktu. Belki o dönüşlerden köprü yapar geri dönersin dedim.  Geri dönüşü yakılmamış, köprüleri atılmamış gidişlerin ne anlamı var…

Zamanın bütün kırıklarını iyileştireceğini düşünüyordum ya da inanmak istiyordum. Çocuklar gece karabasan gördüklerinde nasıl anne ve babalarına tutunursa bende zamana tutunuyordum. Bugün fark ettim ki zaman bütün kırıkları tamir etmiyormuş. Belki de etmemesi gerekiyordur.…

Sanırım iki haftadır kendi ateşimde yanıyorum hem de ben bile bilmeden yanıyorum. Kendime her şeyin çok iyi olduğunu söyleyip duruyorum ama biliyorum kaçtığım belki de yarım bıraktığım bir şey var ve ben yüzleşemediğim sürece…

İtiraf edeceklerimin altında kalkmaktan mı korkmuştum acaba? Oysa biliyordum bir şekilde asla bitmeyeceğini….. Kafamda veda cümleleri yazmıştım sana ama asla gönderemedim, söylemek istedim söyleyemedim. Sanırım bize güzel nokta koymaya çalışıyordum. Geri dönüp baktığımda zamanında…

Bütün çabaların ardından  elinden gelenin fazlasını yaptıktan sonra yine de olmuyorsa onu bırakırsın. Çünkü bilirsin o noktadan sonra bırakmayı bilemezsen ona ”bağımlı” olacaksın. O yüzden bırakırsın. Geri dönecek mi yoksa dönmeyecek mi diye düşünmeden…

Bir sene daha bitiyor. Bu seneyi tek kelime ile anlatmam gerekirse ”bırakmak” olurdu. Sanırım ancak bu sene bırakmayı gerçekten öğrendim. Görünmez iplerle bağlıydım geçmişime, eski sevdalarıma, eski umutlarıma…Kendi canımı öyle bir yakmıştım ki… Geçmişten…